ਵਰ੍ਤਮਾਨੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਦੋषਾਃ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਸ੍ਕਰਾ ਜਹ੍ਰੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰੀਆਂ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮੁਦਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਗੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਨृਸ਼ਂਸੈਰਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿषਯਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਡਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰੋਲਾ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਲਾਈ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਗੁਹਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਨੀਚਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾਭਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਗਿੱਦੜ ਖਾਲੀ ਬਾਘ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਬਲਿषਦ੍ਭਾਗਹਾਰਿਣਮ੍। ਤਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਟੈਕਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵੇ ਹृਤੇ ਚੋਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਚ ਵਿਲੋਪਿਤੇ। ਰੋਰੂਯਮਾਣੇ ਚ ਮਯਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਸ੍ਤਧਾਰਣਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾ ਭੈਰਿਤ੍ਯਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੋ ਗਮਨਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਸੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਆਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝਣਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਉਪਰ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਜੋऽਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇਃ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਦਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਤ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਹੀ ਵਧੇਗਾ।
ਅਨਾਪृਚ੍ਛਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤੇ ਮਯਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨृਪਤੇਰ੍ਮਯਿ ਚੈਵਾਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਹृਤਂ ਧਰ੍षਣਾਤ੍ਤੁ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਮਹਾਨਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਮਮ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਮਰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਾਪृਚ੍ਛਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ।
ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਬਿਡਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਵਾਸਸਾ। ਅਗ੍ਰਜਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਗੇਹਾਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ
ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਰਧਨੈਰ੍षਿਣਃ
ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੋਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਹਨ।'
ਨ ਦੂਰੇ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸਹ। ਯਾਵਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚੋਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਨਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੋਰ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵਾਂ।
ਸੋऽਨੁਸृਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨ੍ਵੀ ਵਰ੍ਮੀ ਰਥੀ ਧ੍ਵਜੀ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚੋਰਾਨਵਜਿਤ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮੁਪਾਕृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗੇਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਵੀਰਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਾਦਿਸ਼ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮਯਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਨਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯੇष ਨਃ ਕृਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਨਾਪਸੰਦ ਵਾਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਚਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜਮਾਨਯਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?'
ਉਵਾਚ ਦੀਨੋ ਰਾਜਾ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਮਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋऽਨਘ
ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਨਿਰਮਲ।'
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਯਦ੍ਵੀਰ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਨੁਜਾਨਾਮਿ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਨ ਚ ਮੇ ਹृਦਿ
'ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਗੁਰੋਰਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਹਿ ਨੋਪਘਾਤੋ ਯਵੀਯਸਃ। ਯਵੀਯਸੋऽਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਲੋਪਕਃ
'ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੋਟਾ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਜੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ।'