ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਕृਤੇ। ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਮ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਥ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਸਮਯਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਕृष੍ਣਾ ਵਸੇਦ੍ਵਰ੍षਮਕਲ੍ਮषਾ' ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਨਃ ਸਹਾਸੀਨਾਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੋऽਭਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਸ ਨੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਨੇ ਵਸੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ। ਨਾਰਦੋऽਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ ਇष੍ਟਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੈਃ ਸਮਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਨਾਰਦਚੋਦਿਤੈਃ। ਨ ਚਾਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੰਘਿਆ।
ਅਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਯਥਾਵਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮੇਜਯ—
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਵਸ਼ੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਨੁਜਸਿਂਹਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਕृष੍ਣਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਹ ਪੰਜ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਭ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ ਸੀ।
ਤੇ ਤਯਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾ ਵੀਰੈਃ ਪਤਿਭਿਃ ਸਹ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਨਾਗੈਰਿਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਵੀਰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਦੋषਾਃ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਸ੍ਕਰਾ ਜਹ੍ਰੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰੀਆਂ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮੁਦਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਗੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਨृਸ਼ਂਸੈਰਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿषਯਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਡਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰੋਲਾ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਲਾਈ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਗੁਹਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਨੀਚਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾਭਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਗਿੱਦੜ ਖਾਲੀ ਬਾਘ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਬਲਿषਦ੍ਭਾਗਹਾਰਿਣਮ੍। ਤਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਟੈਕਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵੇ ਹृਤੇ ਚੋਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਚ ਵਿਲੋਪਿਤੇ। ਰੋਰੂਯਮਾਣੇ ਚ ਮਯਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਸ੍ਤਧਾਰਣਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾ ਭੈਰਿਤ੍ਯਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੋ ਗਮਨਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਸੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਆਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝਣਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਉਪਰ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਜੋऽਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇਃ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਦਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਤ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਹੀ ਵਧੇਗਾ।
ਅਨਾਪृਚ੍ਛਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤੇ ਮਯਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨृਪਤੇਰ੍ਮਯਿ ਚੈਵਾਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਹृਤਂ ਧਰ੍षਣਾਤ੍ਤੁ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਮਹਾਨਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਮਮ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਮਰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਾਪृਚ੍ਛਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ।
ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਬਿਡਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਵਾਸਸਾ। ਅਗ੍ਰਜਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਗੇਹਾਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ
ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਰਧਨੈਰ੍षਿਣਃ
ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੋਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਹਨ।'