ਨੈषਾ ਤਵ ਮਮੈषੇਤਿ ਤਤਸ੍ਤੌ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਤ੍ਤੌ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹਸੌਹृਦੌ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਹੈ!'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਰ੍ਗਦੇ ਭੀਮੇ ਸਂਗृਹ੍ਣੀਤਾਮੁਭੌ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਗਦੇ ਭੀਮੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੌ ਕਾਮਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ।
ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਮਹਂਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੌ ਗਦਾਭਿਹਤੌ ਭੀਮੌ ਪੇਤਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਦ੍ਵਾਵਿਵਾਰ੍ਕੌ ਨਭਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੌ। ਤਤਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸ ਚ ਦੈਤ੍ਯਗਣਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਪਾਤਾਲਮਗਮਤ੍ਸਰ੍ਵੋ ਵਿषਾਦਭਯਕਮ੍ਪਿਤਃ। ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਦੇਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ।
ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜਯਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ।
ਵਰਂ ਦਿਤ੍ਸੁਃ ਸ ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਚਰਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਾਮਾਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਰੀਏ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਸਕੇਂਗੀ।"
ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਦृष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਏਵਂ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾਹ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਵਂ ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਭਊਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇष੍ਵੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਮਨ ਹੋ ਕੇ—
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਭਰਤਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤਿਲੋਤਮਾ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—
ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਕृਤੇ। ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਮ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਥ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਸਮਯਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਕृष੍ਣਾ ਵਸੇਦ੍ਵਰ੍षਮਕਲ੍ਮषਾ' ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਨਃ ਸਹਾਸੀਨਾਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੋऽਭਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਸ ਨੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਨੇ ਵਸੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ। ਨਾਰਦੋऽਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ ਇष੍ਟਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੈਃ ਸਮਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਨਾਰਦਚੋਦਿਤੈਃ। ਨ ਚਾਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੰਘਿਆ।
ਅਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਯਥਾਵਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮੇਜਯ—
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਵਸ਼ੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਨੁਜਸਿਂਹਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਕृष੍ਣਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਉਹ ਪੰਜ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਭ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ ਸੀ।
ਤੇ ਤਯਾ ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾ ਵੀਰੈਃ ਪਤਿਭਿਃ ਸਹ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਨਾਗੈਰਿਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਵੀਰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇषੁ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਦੋषਾਃ ਸੁਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਸ੍ਕਰਾ ਜਹ੍ਰੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰੀਆਂ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮੁਦਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਗੋਧਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਨृਸ਼ਂਸੈਰਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਚਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿषਯਾਦਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸਾਡਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰੋਲਾ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਲਾਈ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਗੁਹਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਨੀਚਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾਭਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਗਿੱਦੜ ਖਾਲੀ ਬਾਘ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਬਲਿषਦ੍ਭਾਗਹਾਰਿਣਮ੍। ਤਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਟੈਕਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵੇ ਹृਤੇ ਚੋਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਚ ਵਿਲੋਪਿਤੇ। ਰੋਰੂਯਮਾਣੇ ਚ ਮਯਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਸ੍ਤਧਾਰਣਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾ ਭੈਰਿਤ੍ਯਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੋ ਗਮਨਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਸੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।