ਤਥਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮੁਖਾਨਿ ਚਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯੇਨ ਯਾਤਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਤਾਯਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। `ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ।' ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਿਲੋਤਮਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੌ ਗਤਵ੍ਯਥੌ। ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੈਤ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਾਗਪਾਰ੍ਥਿਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪਰਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮੁਪਾਗਤੌ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਏ।
ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਤੀਹ ਕੇਚਨ।। ਨਿਰੁਦ੍ਯੋਗੌ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ। ਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹृਦ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ-ਪੀਣੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਭਾਵਣੇ ਪੀਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਵਨੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਯਥੇਪ੍ਸਿਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਚਾਹਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਸਾਲੇषੁ ਵਿਹਾਰਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮੇषੁ ਸਮਾਨੀਤੇषੁ ਤਾਵੁਭੌ। ਵਰਾਸਨੇषੁ ਸਂਹृष੍ਟੌ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਿषੀਦਤੁਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਤੌ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਮੁਪਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਫਿਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਵੇषਂ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਧਾਯ ਰਕ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।
ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਜਾਤਾਨ੍ਸਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗਾਮ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਹੇ।
ਤੌ ਤੁ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪਾਨਂ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਸੀ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਤਿਲੋਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਯਾਸਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਉਭੌ ਚ ਕਾਮਸਂਮਤ੍ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਾਂ ਕਰੇ ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸੁਨ੍ਦੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਉਪਸੁਨ੍ਦੋਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਮੇ ਪਾਣੌ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ ਨੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਮਤ੍ਤੌ ਤਾਵੌਰਸੇਨ ਬਲੇਨ ਚ। ਧਨਰਤ੍ਨਮਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਰਾਪਾਨਮਦੇਨ ਚ
ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਧਨ-ਰਤਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੈਰੇਤੈਰ੍ਮਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕृਤੌ। ਮਦਕਾਮਸਮਾਵਿष੍ਟੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਚਤੁਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਵ ਗੁਰੁਰਿਤਿ ਸੁਨ੍ਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਵ ਵਧੂਰੁਪਸੁਨ੍ਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਸੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੈ'; ਉਪਸੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਹੈ।'
ਨੈषਾ ਤਵ ਮਮੈषੇਤਿ ਤਤਸ੍ਤੌ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਤ੍ਤੌ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹਸੌਹृਦੌ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਹੈ!'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਰ੍ਗਦੇ ਭੀਮੇ ਸਂਗृਹ੍ਣੀਤਾਮੁਭੌ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਗਦੇ ਭੀਮੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੌ ਕਾਮਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ।
ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਮਹਂਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੌ ਗਦਾਭਿਹਤੌ ਭੀਮੌ ਪੇਤਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਦ੍ਵਾਵਿਵਾਰ੍ਕੌ ਨਭਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੌ। ਤਤਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸ ਚ ਦੈਤ੍ਯਗਣਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਪਾਤਾਲਮਗਮਤ੍ਸਰ੍ਵੋ ਵਿषਾਦਭਯਕਮ੍ਪਿਤਃ। ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਦੇਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ।
ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜਯਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ।
ਵਰਂ ਦਿਤ੍ਸੁਃ ਸ ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਚਰਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਾਮਾਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਰੀਏ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਸਕੇਂਗੀ।"
ਤੇਜਸਾ ਚ ਸੁਦृष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਏਵਂ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾਹ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏਵਂ ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਭਊਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇष੍ਵੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਮਨ ਹੋ ਕੇ—
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਭਰਤਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤਿਲੋਤਮਾ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—