ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਿ ਭੂਤੇਸ਼ ਯੇਨਾਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯੇਹ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜਿਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?"
ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਮਸੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਲੋਭਨਮ੍
ਤਿਲੋਤਮਾ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਦੋਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਕृਤੇਨ ਵੈ। ਵਿਰੋਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਕਰ।
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਚਕਾਰ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵੋਤ੍ਤਰੇਣਾਸਨ੍ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵृषਯੋऽਭਵਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਮੰਡਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੁ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਖੋ ਬੈਠੇ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਤਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਦਞ੍ਚਿਤਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਾਸੋਂ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍। ਗਤਾਯਾਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਤ੍ਤਰਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋਗ੍ਰਤਃ। ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਏਵਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਥਾ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਸਥਾਣੁ ਮਹਾਦੇਵ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਲ-ਸੂਦਨ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮੁਖਾਨਿ ਚਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯੇਨ ਯਾਤਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਤਾਯਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। `ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ।' ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਿਲੋਤਮਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੌ ਗਤਵ੍ਯਥੌ। ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੈਤ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਾਗਪਾਰ੍ਥਿਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪਰਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮੁਪਾਗਤੌ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਏ।
ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਤੀਹ ਕੇਚਨ।। ਨਿਰੁਦ੍ਯੋਗੌ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ। ਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹृਦ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ-ਪੀਣੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਭਾਵਣੇ ਪੀਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਵਨੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਯਥੇਪ੍ਸਿਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਚਾਹਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਸਾਲੇषੁ ਵਿਹਾਰਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮੇषੁ ਸਮਾਨੀਤੇषੁ ਤਾਵੁਭੌ। ਵਰਾਸਨੇषੁ ਸਂਹृष੍ਟੌ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਿषੀਦਤੁਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਤੌ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਮੁਪਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਫਿਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਵੇषਂ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਧਾਯ ਰਕ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।
ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਜਾਤਾਨ੍ਸਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗਾਮ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਹੇ।
ਤੌ ਤੁ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪਾਨਂ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਸੀ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਤਿਲੋਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਯਾਸਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਉਭੌ ਚ ਕਾਮਸਂਮਤ੍ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਾਂ ਕਰੇ ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸੁਨ੍ਦੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਉਪਸੁਨ੍ਦੋਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਮੇ ਪਾਣੌ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ ਨੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਮਤ੍ਤੌ ਤਾਵੌਰਸੇਨ ਬਲੇਨ ਚ। ਧਨਰਤ੍ਨਮਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਰਾਪਾਨਮਦੇਨ ਚ
ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਧਨ-ਰਤਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੈਰੇਤੈਰ੍ਮਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕृਤੌ। ਮਦਕਾਮਸਮਾਵਿष੍ਟੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਚਤੁਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਵ ਗੁਰੁਰਿਤਿ ਸੁਨ੍ਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਵ ਵਧੂਰੁਪਸੁਨ੍ਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਸੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੈ'; ਉਪਸੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਹੈ।'