ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯੈਕਾ ਪ੍ਰਮਦੇਤਿ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਔਰਤ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਤਪਸਵੀ।'
ਪਿਤਾਮਹਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ। ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਯੋषਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਔਰਤ ਬਣਾਈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਮਾਨਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਤਤ੍ਤਦਤ੍ਰ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਚਲਦ-ਫਿਰਦ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਤ੍। ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਸਙ੍ਘਾਤਮਯੀਮਸृਜਦ੍ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਰਤਨ ਲਾ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਤਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਭਵਤ੍
ਉਹ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਨ ਸਜ੍ਜਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ ਸੀ।
ਸਾ ਵਿਗ੍ਰਹਵਤੀਵ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਾਮਰੂਪਾ ਵਪੁष੍ਮਤੀ। `ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਪ੍ਰੀਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰਿਯਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੋਹਣੇਪਣ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ।
ਸਾ ਤੇਨ ਵਰਦਾਨੇਨ ਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਤਦਾ।' ਜਹਾਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਉਸ ਵਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਿਲਂਤਿਲਂ ਸਮਾਨੀਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਯਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਤਿਲੋਤ੍ਤਮੇਤਿ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਣ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਿਲੋਤਮਾ ਰੱਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਿ ਭੂਤੇਸ਼ ਯੇਨਾਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯੇਹ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜਿਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?"
ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਮਸੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਲੋਭਨਮ੍
ਤਿਲੋਤਮਾ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਦੋਵਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਕृਤੇਨ ਵੈ। ਵਿਰੋਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਕਰ।
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਚਕਾਰ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵੋਤ੍ਤਰੇਣਾਸਨ੍ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵृषਯੋऽਭਵਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਮੰਡਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੁ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਖੋ ਬੈਠੇ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਤਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਦਞ੍ਚਿਤਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਾਸੋਂ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍। ਗਤਾਯਾਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਤ੍ਤਰਂ ਨਿਃਸृਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋਗ੍ਰਤਃ। ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਏਵਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਥਾ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਸਥਾਣੁ ਮਹਾਦੇਵ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਲ-ਸੂਦਨ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮੁਖਾਨਿ ਚਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯੇਨ ਯਾਤਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਯਿष੍ਠਮृਤੇ ਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਰੂਪਸਂਪਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਤਾਯਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। `ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ।' ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨृषਿਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਿਲੋਤਮਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ," ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੌ ਗਤਵ੍ਯਥੌ। ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੈਤ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਾਗਪਾਰ੍ਥਿਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪਰਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮੁਪਾਗਤੌ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਏ।
ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਤੀਹ ਕੇਚਨ।। ਨਿਰੁਦ੍ਯੋਗੌ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ। ਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹृਦ੍ਯੈਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ-ਪੀਣੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਭਾਵਣੇ ਪੀਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਵਨੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਯਥੇਪ੍ਸਿਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਜਹ੍ਰਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਚਾਹਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਸਾਲੇषੁ ਵਿਹਾਰਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।