ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਵੋ ਯਜ੍ਞੇ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਨਿਲਸਾਰਥਿਃ
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ੍ਵਸਾਰਮृषਯੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਵ੍ਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸੁਚਰਿਤਰ ਸੀ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਆਸ੍ਤੀਕੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਆਸਤੀਕ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ। ਸਮਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਿਤृਮਾਤृਭਯਾਪਹਃ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ, ਪਿਤਾ-ਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਆਜਹਾਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਨ੍ਤਕਾਯ ਵੈ। ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਾਪਾਦਾਸ੍ਤੀਕਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਤਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਤਤ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਾਮੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਤਪस्या ਦੇ ਜਰੀਏ ਬਚਾਇਆ।
ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੈਸ਼੍ਚਾਨृਣੋऽਭਵਤ੍। ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਮ ਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਅਪਹृਤ੍ਯ ਗੁਰਂ ਭਾਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹਟਾ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਚ ਪੱਕਾ ਰਿਹਾ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹੈਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਂ ਚ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਮੁਨਿਃ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਤਿਕਾ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਸੁਮਹਤਾ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?
ਸੌਤੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵੇਮਾਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਂ ਪੁਨਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਕਵੇਃਸਾਧੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਪਰਮਾ ਹਿਨਃ
ਹੇ ਸੌਤੀ, ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਧੁਰਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਪਦਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਪ੍ਰੀਯਾਮਹੇ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਤ ਪਿਤੇਵੇਦਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਹਿ ਨਿਰਤਸ੍ਤਵ। ਆਚष੍ਟੈਤਦ੍ਯਥਾऽऽਕ੍ਯਾਨਂ ਪਿਤਾ ਤੇਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵਦ
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਣਨ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਨਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ। ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਥਯਤਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਪਿਤੁਰ੍ਮਯਾ
ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਆਸ੍ਤਾਂ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਰੂਪੇਣ ਸਮੁਪੇਤੇऽਦ੍ਭੁਤੇऽਨਘ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ 'ਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਚ ਹ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਃ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਵਰਾਤਿਸਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦੁਤ੍ਤਮਂ ਚ ਤੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਆਪਣੇ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣੀ ਤੇ—
ਹਰ੍षਾਦਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਸ੍ਮ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ। ਵਵ੍ਰੇ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸੁਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ 'ਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵਿਨਤਾ ਵਵ੍ਰੇ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕੌ ਬਲੇ। ਤੇਜਸਾ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਧਿਕੌ ਚ ਤੌ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਲ 'ਚ ਵਧੇਰੇ, ਤੇਜ, ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯੈ ਭਰ੍ਤਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦੀਦृਸੌ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਹ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ
ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—'ਤੇਰੇ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ।' ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਾਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਾਧਿਕੌ ਸੁਤੌ
ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝੀ।
ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਧਾਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਗਰ੍ਭਾਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੂਪ 'ਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਲੈ ਲਏ। ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਗਰਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।'
ਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਵਰਸਂਤੁष੍ਟੇ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚਾਣ੍ਡੇ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ। ਤਯੋਰਣ੍ਡਾਨਿ ਨਿਦਧੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਪਸ੍ਵੇਦੇषੁ ਭਾਣ੍ਡੇषੁ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਗਰਮ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ, ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਿਥੁਨਂ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨੀ ਦੇਵੀ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਣ੍ਡਂ ਬਿਭੇਦ ਵਿਨਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਕਾਯਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤਰੇਣਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਫੋੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਾਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਯੋऽਹਮੇਵਂ ਕृਤੋ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਭਪਰੀਤਯਾ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਸਮਗ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਯਯਾ ਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਸੇ ਸਹ
'ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।'