ऋਤੇऽਮਰਤ੍ਵਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਦ੍ਵृਣੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਨਮਮਰੈਃ ਸਮ੍
'ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਰਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਯਨ੍ਮਹਦਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਤਪਃ। ਯੁਵਯੋਰ੍ਹੇਤੁਨਾਨੇਨ ਨਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਈਏ — ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਤਪਃ। ਹੇਤੁਨਾऽਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਨ ਵਾਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਇਸੀ ਕਾਰਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵੂਚਤੁਃ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਨੌ ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦृਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ।'
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਦਦਾਨਿ ਵਾਮ੍। ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਿਧਾਨਮੇਤਚ੍ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਤਯੋਃ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਪਸਸ੍ਤੌ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਭੌ। ਅਵਧ੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਗਤੌ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੌ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਕਾਮੌ ਮਨਸ੍ਵਿਨੌ। ਸਰ੍ਵਃ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਨੋਂਕਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਜਟਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੌਲਿਨੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤੌ ਵਿਰਜੋਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੋੜ ਪਾ ਲਏ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਅਕਾਲਕੌਮੁਦੀਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕੀਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੀਯਤਾਂ ਰਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਗੀਯੇਤਾਂ ਪੀਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਸ਼ਭ੍ਦਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਘਰ-ਘਰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ: 'ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਓ, ਮਜ਼ੇ ਕਰੋ, ਦਿਓ, ਰਮੋ, ਗਾਓ ਅਤੇ ਪੀਓ।'
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਾਦੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਤਲਨਾਦਿਤੈਃ। ਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਸਮਾਃ ਸਂਕ੍ਰੀਡਤਾਂ ਤੇषਾਮਹਰੇਕਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਕ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਸਵੇ ਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵੁਭੌ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੇਨਾਂ ਤਾਵਜ੍ਞਾਪਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਨਿਕਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਘਾਸੁ ਯਯਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਸਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਰਵਾਇਤੀ ਰਵਾਨਗੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਲ ਪਏ।
ਗਦਾਪਿਟ੍ਟਸ਼ਧਾਰਿਣ੍ਯਾ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਸਹ ਵਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਯਾ
ਗਦਾ, ਡਾਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ-ਸੋਟਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਚਾਵ ਵਾਲੀ ਦੈਤਿ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਮਙ੍ਗਲੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਜਯਪ੍ਰਤਿਸਂਹਿਤੈਃ। ਚਾਰਣੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੌ ਕਾਮਗਮਾਵੁਭੌ। ਦੇਵਾਨਾਮੇਵ ਭਵਨਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਿ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਸਕਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਏ।
ਤਯੋਰਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਖੇਚਰਾਣ੍ਯਪਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਾਨ੍ਨਾਗਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੌ ਚ ਮਹਾਰਥੌ। ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਿਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤੀਰ੍ਵਿਜਿਗ੍ਯਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਹੀਂ ਜੇਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਵੁਗ੍ਰਸ਼ਾਸਨੌ। ਸੈਨਿਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜਰ੍षਯੋ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਤੇਜੋ ਬਲਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍। ਸਂਭੂਯ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਵਧਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਤੀਰੇ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਮਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਠੋਰ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਧ ਗਏ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਯਾਜਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨੌ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਵਾਰਾਂ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇष੍ਵਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸੁ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਯੋਃ
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਅਗਨਿ-ਹੋਤਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਧਨੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਾਪਾ ਉਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਨਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ ਤਯੋਸ੍ਤੇऽਪਿ ਵਰਦਾਨਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ ਯਦਾ ਸ਼ਾਪਾ ਬਾਣਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਵਿਵ। ਨਿਯਮਾਨ੍ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਾ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਤਯੋਰ੍ਭਯਾਦ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ 'ਤੇ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ, ਵੈਨਤੇ ਦੇ ਪੰਛੀ ਤੋਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਭੱਜ ਗਏ।