ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਗ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋਸ੍ਤਪਃ। ਤਪੋਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਥੋ ਦੇਵਾ ਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਲੋਭਯਾਮਾਸੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚੋਭੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਭਗਿਨ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਰਚੀ: ਭੈਣਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ।
ਪ੍ਰਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਗਏ।
ਅਭਿਭਾष੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੌ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਰੋਈਆਂ, 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!' ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਨੋਪਯਾਤਿ ਨਾਰ੍ਤਿਮਨ੍ਯਤਰਸ੍ਤਯੋਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾ ਭੂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੌ। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਖੁਦ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਃ ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੇਵਂ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀ ਤਦਾ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦੇਵਂ ਤਤਸ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤਦਾ। ਆਵਯੋਸ੍ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਜੇਕਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ...'
ਮਾਯਾਵਿਦਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੌ ਬਲਿਨੌ ਕਾਮਰੂਪਿਣੌ। ਉਭਾਵਪ੍ਯਮਰੌ ਸ੍ਯਾਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਯਦਿ ਨੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੀਏ ਧਾਰ ਸਕਦੇ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।'
ऋਤੇऽਮਰਤ੍ਵਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਦ੍ਵृਣੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਨਮਮਰੈਃ ਸਮ੍
'ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਰਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਯਨ੍ਮਹਦਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਤਪਃ। ਯੁਵਯੋਰ੍ਹੇਤੁਨਾਨੇਨ ਨਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਈਏ — ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਤਪਃ। ਹੇਤੁਨਾऽਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਨ ਵਾਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਇਸੀ ਕਾਰਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵੂਚਤੁਃ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਨੌ ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦृਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ।'
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਦਦਾਨਿ ਵਾਮ੍। ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਿਧਾਨਮੇਤਚ੍ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਤਯੋਃ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਪਸਸ੍ਤੌ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਭੌ। ਅਵਧ੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਗਤੌ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੌ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਕਾਮੌ ਮਨਸ੍ਵਿਨੌ। ਸਰ੍ਵਃ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਨੋਂਕਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਜਟਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੌਲਿਨੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤੌ ਵਿਰਜੋਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੋੜ ਪਾ ਲਏ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਅਕਾਲਕੌਮੁਦੀਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕੀਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੀਯਤਾਂ ਰਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਗੀਯੇਤਾਂ ਪੀਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਸ਼ਭ੍ਦਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਘਰ-ਘਰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ: 'ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਓ, ਮਜ਼ੇ ਕਰੋ, ਦਿਓ, ਰਮੋ, ਗਾਓ ਅਤੇ ਪੀਓ।'
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਾਦੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਤਲਨਾਦਿਤੈਃ। ਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਸਮਾਃ ਸਂਕ੍ਰੀਡਤਾਂ ਤੇषਾਮਹਰੇਕਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਕ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਸਵੇ ਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵੁਭੌ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੇਨਾਂ ਤਾਵਜ੍ਞਾਪਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਨਿਕਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਘਾਸੁ ਯਯਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਸਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਰਵਾਇਤੀ ਰਵਾਨਗੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਲ ਪਏ।
ਗਦਾਪਿਟ੍ਟਸ਼ਧਾਰਿਣ੍ਯਾ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਸਹ ਵਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਯਾ
ਗਦਾ, ਡਾਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ-ਸੋਟਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬਚਾਵ ਵਾਲੀ ਦੈਤਿ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਮਙ੍ਗਲੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਜਯਪ੍ਰਤਿਸਂਹਿਤੈਃ। ਚਾਰਣੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੌ ਕਾਮਗਮਾਵੁਭੌ। ਦੇਵਾਨਾਮੇਵ ਭਵਨਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਿ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਸਕਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਏ।
ਤਯੋਰਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਖੇਚਰਾਣ੍ਯਪਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।