ਸ਼ਣੁ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ detail ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ।
ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਰਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨਭੂਤ੍
ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜਾਤੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਦਾਰੁਣੌ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਸੌ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਨਮੇ—ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕਰੂੜ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਤਾਵੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ ਦੈਤ੍ਯਾਵੇਕਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਂਮਤੌ। ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤੇਤਾਂ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ, ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੋ-ਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਸਹਿਮਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ।
ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਜਲ੍ਪਤਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਏਕਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰੌ ਦ੍ਵਿਧੈਵੈਕੋऽਭਵਤ੍ਕृਤਃ। ਤੌ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਪ੍ਯੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਾਧਾਯੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਤਾਵੁਗ੍ਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਕਰਕੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਤੁ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੌ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਥਕ ਗਏ, ਤੇ ਜਟਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਾਨ੍ਤੌ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤੌ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੂ ਚਾਨਿਮਿषੌ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਧृਤਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਾਏ ਬਿਨਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਃ। ਧੂਮਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਗ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋਸ੍ਤਪਃ। ਤਪੋਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਥੋ ਦੇਵਾ ਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਲੋਭਯਾਮਾਸੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚੋਭੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਭਗਿਨ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਰਚੀ: ਭੈਣਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ।
ਪ੍ਰਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਗਏ।
ਅਭਿਭਾष੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੌ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਰੋਈਆਂ, 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!' ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਨੋਪਯਾਤਿ ਨਾਰ੍ਤਿਮਨ੍ਯਤਰਸ੍ਤਯੋਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾ ਭੂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੌ। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਖੁਦ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਃ ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੇਵਂ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀ ਤਦਾ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦੇਵਂ ਤਤਸ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤਦਾ। ਆਵਯੋਸ੍ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਜੇਕਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ...'
ਮਾਯਾਵਿਦਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੌ ਬਲਿਨੌ ਕਾਮਰੂਪਿਣੌ। ਉਭਾਵਪ੍ਯਮਰੌ ਸ੍ਯਾਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਯਦਿ ਨੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੀਏ ਧਾਰ ਸਕਦੇ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।'
ऋਤੇऽਮਰਤ੍ਵਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਯਦ੍ਵृਣੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਨਮਮਰੈਃ ਸਮ੍
'ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਰਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਯਨ੍ਮਹਦਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਤਪਃ। ਯੁਵਯੋਰ੍ਹੇਤੁਨਾਨੇਨ ਨਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਈਏ — ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਤਪਃ। ਹੇਤੁਨਾऽਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਨ ਵਾਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਇਸੀ ਕਾਰਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵੂਚਤੁਃ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਨੌ ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦृਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ।'
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਦਦਾਨਿ ਵਾਮ੍। ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਿਧਾਨਮੇਤਚ੍ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮੇਤਤ੍ਤਦਾ ਤਯੋਃ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਪਸਸ੍ਤੌ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਭੌ। ਅਵਧ੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਗਤੌ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੌ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਕਾਮੌ ਮਨਸ੍ਵਿਨੌ। ਸਰ੍ਵਃ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਨੋਂਕਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਜਟਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੌਲਿਨੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤੌ ਵਿਰਜੋਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੋੜ ਪਾ ਲਏ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਅਕਾਲਕੌਮੁਦੀਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕੀਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਞ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।