ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸੁਸਂਵੀਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾऽਥ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ—
ਆਸ਼ਿषੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਃ। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।'
ਗਤਾਯਾਮਥ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਭਵਤਾਮੇਕਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਂ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੋ-ਇਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਹਿ ਪੁਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ। ਆਸ੍ਤਾਮਵਧ੍ਯਾਵਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੋ ਭਰਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਏਕਰਾਜ੍ਯਾਵੇਕਗृਹਾਵੇਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਨੌ। ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਸ੍ਤੌ ਹੇਤੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਰਾਜ, ਇਕ ਘਰ, ਇਕ ਸੇਜ, ਇਕ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕ ਖਾਣਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੌਹृਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਭਾਵਕਮ੍। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵਸੁਰੌ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭੇਦਃ ਕਥਂ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਘ੍ਨਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ? ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਕਿਵੇਂ ਪਈ ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਵੈ ਕਸ੍ਯ ਚੈषਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ। ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਂਮਤ੍ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਅਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਦੇਵਕੁਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ detail ਵਿਚ ਸੁਣੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ਣੁ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ detail ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ।
ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਰਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨਭੂਤ੍
ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜਾਤੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਦਾਰੁਣੌ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਸੌ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਨਮੇ—ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕਰੂੜ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਤਾਵੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ ਦੈਤ੍ਯਾਵੇਕਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਂਮਤੌ। ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤੇਤਾਂ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ, ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੋ-ਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਸਹਿਮਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ।
ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਜਲ੍ਪਤਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਏਕਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰੌ ਦ੍ਵਿਧੈਵੈਕੋऽਭਵਤ੍ਕृਤਃ। ਤੌ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਪ੍ਯੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਾਧਾਯੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਤਾਵੁਗ੍ਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਕਰਕੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਤੁ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੌ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਥਕ ਗਏ, ਤੇ ਜਟਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਾਨ੍ਤੌ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤੌ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੂ ਚਾਨਿਮਿषੌ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਧृਤਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਾਏ ਬਿਨਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਃ। ਧੂਮਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਗ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋਸ੍ਤਪਃ। ਤਪੋਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਥੋ ਦੇਵਾ ਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਲੋਭਯਾਮਾਸੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚੋਭੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਲਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟੇ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਭਗਿਨ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਰਚੀ: ਭੈਣਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ।
ਪ੍ਰਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਵਾਸਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਗਏ।
ਅਭਿਭਾष੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੌ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤੌ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਰੋਈਆਂ, 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!' ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਨੋਪਯਾਤਿ ਨਾਰ੍ਤਿਮਨ੍ਯਤਰਸ੍ਤਯੋਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾ ਭੂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੌ। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਖੁਦ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਃ ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਦੇਵਂ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀ ਤਦਾ
ਸੁੰਦਾ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦੇਵਂ ਤਤਸ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਤਦਾ। ਆਵਯੋਸ੍ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਜੇਕਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ...'
ਮਾਯਾਵਿਦਾਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੌ ਬਲਿਨੌ ਕਾਮਰੂਪਿਣੌ। ਉਭਾਵਪ੍ਯਮਰੌ ਸ੍ਯਾਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਯਦਿ ਨੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੀਏ ਧਾਰ ਸਕਦੇ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।'