ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਚੋਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਾਨਾਮੇਕਤਾਂ ਬਹੁਤਾਂ ਤਥਾ। ਬੋਦ੍ਧਾ ਹਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਹ ਕਹੇ ਗਏ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਲੱਖਣਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਭੇਦਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੇਦਤਃ। ਵਕ੍ਤਾ ਵਿਵਿਧਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਹਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਆਨਾਂ ਦਾ ਵਕਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਗਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨਾਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਨਾਨਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਧਿਤੇषੁ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਈ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤਦਧਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਪਰਿਭੂषਯਿਤਾ ਵਾਚਾਂ ਵਰ੍ਣਤਃ ਸ੍ਵਰਤੋऽਰ੍ਥਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਯਤਂ ਪ੍ਰਤਿਧਾਤੁਕਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਨੂੰ ਅੱਖਰ, ਸੁਰ ਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤਯਾਂ ਦਾ ਅਰਥ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਜਾਤਾਨਿ ਸ੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਤਮਾਗਤਮृषਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਜਾਤਾਂ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। `ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਰ੍षੇਰੁਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਮृषਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਮੁਵਾਚਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਨਿषਸਾਦਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ,' ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਭਗਵਨ੍ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਤਸ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸੁਸਂਵੀਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾऽਥ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ—
ਆਸ਼ਿषੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਃ। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।'
ਗਤਾਯਾਮਥ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਭਵਤਾਮੇਕਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਂ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੋ-ਇਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਹਿ ਪੁਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ। ਆਸ੍ਤਾਮਵਧ੍ਯਾਵਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੋ ਭਰਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਏਕਰਾਜ੍ਯਾਵੇਕਗृਹਾਵੇਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਨੌ। ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਸ੍ਤੌ ਹੇਤੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਰਾਜ, ਇਕ ਘਰ, ਇਕ ਸੇਜ, ਇਕ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕ ਖਾਣਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੌਹृਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਭਾਵਕਮ੍। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵਸੁਰੌ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭੇਦਃ ਕਥਂ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਘ੍ਨਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ? ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਕਿਵੇਂ ਪਈ ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਵੈ ਕਸ੍ਯ ਚੈषਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ। ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਂਮਤ੍ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਅਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਦੇਵਕੁਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ detail ਵਿਚ ਸੁਣੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ਣੁ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ detail ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ।
ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਰਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨਭੂਤ੍
ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜਾਤੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਦਾਰੁਣੌ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਸੌ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਨਮੇ—ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕਰੂੜ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਤਾਵੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ ਦੈਤ੍ਯਾਵੇਕਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਂਮਤੌ। ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤੇਤਾਂ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ, ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੋ-ਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਸਹਿਮਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ।
ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜਾਤੇ ਵਿਨਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਜਲ੍ਪਤਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਏਕਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰੌ ਦ੍ਵਿਧੈਵੈਕੋऽਭਵਤ੍ਕृਤਃ। ਤੌ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਪ੍ਯੇਕਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਇਕੋ-ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਾਧਾਯੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਤਾਵੁਗ੍ਰਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਕਰਕੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਤੁ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੌ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਥਕ ਗਏ, ਤੇ ਜਟਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਆਤ੍ਮਮਾਂਸਾਨਿ ਜੁਹ੍ਵਾਨ੍ਤੌ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤੌ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੂ ਚਾਨਿਮਿषੌ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਧृਤਵ੍ਰਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਾਏ ਬਿਨਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਃ। ਧੂਮਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।