ਗਾਧਾ ਸਾਮਾਨੁਸਾਮਜ੍ਞਃ ਸਾਮ੍ਨਾਂ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਮੋਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਃ ਕृਤਿਮਾਨ੍ਕृਤ੍ਯਵਿਤ੍ਸਦਾ
ਗਾਧੀ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਯਜੁਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਮਤੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਃ ਸਮਸ਼੍ਚੈਵ ਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾ ਨਿਗਮਸਂਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਹ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਆਇਕ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਰ੍ਥਨਿਰ੍ਵਚਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛਿਦਸਂਸ਼ਯਃ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਕੁਸ਼ਲੋ ਦਾਤਾ ਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਲੋਪੇਨਾਗਮਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਵृਤ੍ਤਿषੁ। ਏਕਸ਼ਬ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਰ੍ਥਾਨੇਕਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਕृਤਾਨ੍
ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਤੇ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਦੁਆਰਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕਈ ਅਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਪृਥਗਰ੍ਥਾਭਿਧਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੋਗਾਨਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਮਾਣਭੂਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਰਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਵਰਤੋਂਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਵਿਕਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਸ਼ਲਪੂਜਿਤਃ। ਸ੍ਵਰੇऽਸ੍ਵਰੇ ਚ ਵਿਵਿਧੇ ਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਤੇ ਛੰਦਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰੀਅਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਾਮ੍ਨਾਯੇषੁ ਧਾਤੁषੁ। ਉਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਭਿਸਨ੍ਧਿषੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪਦਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਯਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਕਾਲਧਰ੍ਮੇਣ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਚ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇਨ ਸਂਵृਤਮ੍। ਵਿਭਾषਿਤਂ ਚ ਸਮਯਂ ਭਾषਿਤਂ ਹृਦਯਂਗਮਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਨੇ ਚ ਪਰਸ੍ਮੈ ਚ ਸ੍ਵਰਸਂਸ੍ਕਾਰਯੋਗਵਿਤ੍। ਏषਾਂ ਸ੍ਵਰਾਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਬੋਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਵਚਨਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍
ਆਪਣੇ ਲਈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੁਰ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਸੁਰ ਜਾਣਦਾ, ਸਮਝਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਚੋਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਾਨਾਮੇਕਤਾਂ ਬਹੁਤਾਂ ਤਥਾ। ਬੋਦ੍ਧਾ ਹਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਹ ਕਹੇ ਗਏ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਲੱਖਣਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਭੇਦਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੇਦਤਃ। ਵਕ੍ਤਾ ਵਿਵਿਧਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਹਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਆਨਾਂ ਦਾ ਵਕਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਗਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨਾਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਨਾਨਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਧਿਤੇषੁ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਈ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤਦਧਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਪਰਿਭੂषਯਿਤਾ ਵਾਚਾਂ ਵਰ੍ਣਤਃ ਸ੍ਵਰਤੋऽਰ੍ਥਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਯਤਂ ਪ੍ਰਤਿਧਾਤੁਕਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਨੂੰ ਅੱਖਰ, ਸੁਰ ਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤਯਾਂ ਦਾ ਅਰਥ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਜਾਤਾਨਿ ਸ੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਤਮਾਗਤਮृषਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਜਾਤਾਂ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। `ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਰ੍षੇਰੁਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਮृषਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਮੁਵਾਚਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਨਿषਸਾਦਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ,' ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਭਗਵਨ੍ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਾਰਦਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਤਸ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸੁਸਂਵੀਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾऽਥ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ—
ਆਸ਼ਿषੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਃ। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।'
ਗਤਾਯਾਮਥ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਭਵਤਾਮੇਕਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਂ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੋ-ਇਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦੌ ਹਿ ਪੁਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ। ਆਸ੍ਤਾਮਵਧ੍ਯਾਵਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਦੋ ਭਰਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਰਹੇ।
ਏਕਰਾਜ੍ਯਾਵੇਕਗृਹਾਵੇਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਨੌ। ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਯਾਸ੍ਤੌ ਹੇਤੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਰਾਜ, ਇਕ ਘਰ, ਇਕ ਸੇਜ, ਇਕ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕ ਖਾਣਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਤਿਲੋਤਮਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸੌਹृਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਭਾਵਕਮ੍। ਯਥਾ ਵੋ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸੁਨ੍ਦੋਪਸੁਨ੍ਦਾਵਸੁਰੌ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭੇਦਃ ਕਥਂ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਘ੍ਨਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁੰਦ ਤੇ ਉਪਸੁੰਦ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ? ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਕਿਵੇਂ ਪਈ ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਵੈ ਕਸ੍ਯ ਚੈषਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ। ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਂਮਤ੍ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਅਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਦੇਵਕੁਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠੇ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ detail ਵਿਚ ਸੁਣੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।