ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਸ਼ਹਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪੌਰਵਾਣਾਮਧਿਪਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਤਮਙ੍ਗਲਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧੌਮਯਾ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਔਪਵਾਹ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਹਾਭਿਭੂਃ। ਤੋਰਣਦ੍ਵਾਰਸੁਮੁਖਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੋਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਤੀ-ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਬ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਯੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗਿਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ 'ਜੈ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਔਪਵਾਹ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਕृਤਮਙ੍ਗਲਸਤ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਰਾਜਾ ਨਾਗਰੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮੁਦਿਤੈਰਾਸੀਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਗਰਂ ਨਰਨਾਰੀਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ—
ਗੋਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਸ੍ਯੈਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾਗਮਤ੍
—ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਸਮੇਂ繁ਤੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋਪੇਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾਵਿਸ਼ਤਾਂ ਮਹਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਕਰ੍ਣੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕृਪੇਣ ਚ।' ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਯਿਨਾ ਸਦਾ
ਸੌਬਲ, ਕਰਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਵਾਸਿਨਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਣ ਗਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ। `ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦਵੈਪਾਯਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇ ਦੀ ਉੱਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾऽਨਘ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਤੇ ਵੀਰ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਣੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਸੁੰਨ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਵੈਵ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਭਵਾਮਹੇ। ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਪਤ੍ਕਾਲੇऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵ
ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਨਃ। ਯਦਿष੍ਟਮਨੁਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਾਲਯ ਜਗਚ੍ਛਸ਼੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਧੁਰਂ ਵਹ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍षਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭਰ ਪੌਰਵ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਨਾਰਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਪੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਅੱਜ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦਤ੍ਸ੍ਵ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਸਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ।'
ਆਰ੍ਯੇਣ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੁਃਖਂ ਤੀਰ੍ਣਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਨੇ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਯਦੁਵੰਸ਼ੀ। ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਨਾਥਾਨਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਮ
ਤੂੰ ਨਾਥ ਹੈਂ ਬੇਨਾਥਾਂ ਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ। ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਸ੍ਵੈਨਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਮਹਾਬੁਧੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਮ੍। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਹਾਨੁਗਃ
‘ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਵੀਰਃ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਤਪੋਧਨ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਪੋਧਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕਥਂ ਤਾਨਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹਨ। ਧਰਮਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀ?