ਸ਼ਾਲਤਾਲਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚ ਸਕੇਤਕੈਃ। ਮਨੋਹਰੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਫਲਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ
ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਬਕੁਲ, ਸਾਕੇਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨਮੋਹਕ ਰੁੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ,
ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਮਲਕੈਰ੍ਲੋਧ੍ਰੈਰਙ੍ਕੋਲੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪਿष੍ਪਿਤੈਃ। ਜਮ੍ਬੂਭਿਃ ਪਾਟਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੁਬ੍ਜਕੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਆਮਲਕ, ਲੋਧਰ, ਅੰਕੋਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਜੰਬੂ, ਪਾਟਲਾ, ਕੁਬਜਕ ਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਨਾਲ,
ਕਰਵੀਰੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤੈਰ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤੈਃ
ਕਰਵੀਰ, ਪਾਰਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਮਤ੍ਤਬਰ੍ਹਿਣਸਂਘੁष੍ਟਕੋਕਿਲੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾਮਦੈਃ। ਗृਹੈਰਾਦਰ੍ਸ਼ਵਿਮਲੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਲਤਾਗृਹੈਃ
ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ,
ਮਨੋਹਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗृਹੈਸ੍ਤਥਾऽਜਗਤਿਪ੍ਰਵਤੈਃ। ਵਾਪੀਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਭਿਃ ਪਰਮਾਮ੍ਭਸਾ
ਮਨਮੋਹਕ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ, ਬਣਾਈਆਂ ਟੇਕੀਆਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ,
ਸਰੋਭਿਰਤਿਰਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਯੁਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਤੇ ਉਤਪਲ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰਾਂ crane, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ।
ਰਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੋ ਵਨਾਵृਤਾਃ। ਤਡਾਗਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਨਦੀ ਚ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਨਾਮ ਸਾ ਪੁਰੀਮੁਪਗੂਹਤਿ। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍
ਨੰਦਿਨੀ ਨਦੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰੀਗਰ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਦਾਭਿਸृਤਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਉਪਭੋਗਸਮृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮਾਰ੍ਯਜਨੋਪੇਤਂ ਨਰਨਾਰੀਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਵਾਜਿਵਾਰਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਖਰੈਰਜੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂ, ਉਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਸ਼ਹਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪੌਰਵਾਣਾਮਧਿਪਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਤਮਙ੍ਗਲਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧੌਮਯਾ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਔਪਵਾਹ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਹਾਭਿਭੂਃ। ਤੋਰਣਦ੍ਵਾਰਸੁਮੁਖਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੋਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਤੀ-ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਬ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਯੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗਿਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ 'ਜੈ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਔਪਵਾਹ੍ਯਗਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਕृਤਮਙ੍ਗਲਸਤ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਰਾਜਾ ਨਾਗਰੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮੁਦਿਤੈਰਾਸੀਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਗਰਂ ਨਰਨਾਰੀਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ—
ਗੋਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਸ੍ਯੈਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾਗਮਤ੍
—ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਸਮੇਂ繁ਤੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋਪੇਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾਵਿਸ਼ਤਾਂ ਮਹਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਕਰ੍ਣੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕृਪੇਣ ਚ।' ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਯਿਨਾ ਸਦਾ
ਸੌਬਲ, ਕਰਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਵਾਸਿਨਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਣ ਗਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ। `ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦਵੈਪਾਯਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇ ਦੀ ਉੱਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾऽਨਘ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਤੇ ਵੀਰ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਣੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਸੁੰਨ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਵੈਵ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਭਵਾਮਹੇ। ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਪਤ੍ਕਾਲੇऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵ
ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਨਃ। ਯਦਿष੍ਟਮਨੁਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਾਲਯ ਜਗਚ੍ਛਸ਼੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਧੁਰਂ ਵਹ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ।