ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਂ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਜਾਣਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਅਭਿषੇਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੋ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਨृਪ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਕੌਰਵ। ਆਯੁਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਹੁषੇਣ ਯਯਾਤਿਨਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕੌਰਵ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਪੁਰੂਰਵ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਤੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਭੁਜ
ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬੁਧਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯ
ਉਹ ਨਗਰ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਵੇਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਤਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ
ਨਗਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਤਤੋ ਘੋषਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਰੈਃ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਵਾਜਾ-ਘੋਸ਼ ਸੀ, ਚਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਚ੍ਛਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਾਲਯਾਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਤੇਤਿ ਚ ਨਾਗਰਾਨ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਏ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਘੋषਯਾਮਾਸ ਨਗਰੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਸੌਬਲਃ।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦ੍ਵੈ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਝੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਨਗਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਨਗਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰ ਹੈ। ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਾਰ੍ਹਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੂਚਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕृਤਨਾਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਰਮ੍
ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਨਗਰ ਬਣਾਓ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਚੇਤਣ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। `ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਚਕਾਰ ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਗਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਗਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਚ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦਿਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਹਿਮਰਸ਼੍ਮਿਨਿਭੇਨ ਚ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਗਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਗਰੁਡਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਃ ਸੌਧੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗੁਪ੍ਤਮਭ੍ਰਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਮਨ੍ਦਰੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਪੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਗੇਟ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੀ।
ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਪੇਤੈਃ ਸੁਸਂਵृਤੈਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਵृਤਂ ਤਦ੍ਧਿ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵੈਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜੋ ਦੋ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਾਸਿਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਯੋਧਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਥੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਲੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੰਕੁਸ਼, ਜੰਗੀ ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਕਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਆਯਸੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਚਕ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਰਥ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਬਾਧਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਧਰੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਲੌਕਿਕ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਵਿਰੋਚਮਾਨਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਂਕਾਸ਼ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਘਵृਨ੍ਦਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਧਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਧਨਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯੋਪਮਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਾਃ
ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਆਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਰੋਚਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਭਾषਾਵਿਦਸ੍ਤਥਾ। ਵਣਿਜਸ਼੍ਚਾਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਥੇ, ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸਣ ਆਏ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਿਲ੍ਪਵਿਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਾਯਾਭ੍ਯਾਗਮਂਸ੍ਤਦਾ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਗਰਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰ ਉਥੇ ਵਸਣ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰੈਰਾਮ੍ਰਾਤਕੈਰ੍ਨੀਪੈਰਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਲਕੁਚੈਃ ਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ
ਅੰਬ, ਅੰਬ੍ਰਾਤਕ, ਨੀਪ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਪੁਸ਼ਪ, ਲਕੁਚ ਤੇ ਪਨਸ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,