ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤਦਾ। ਆਗਤ੍ਯ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਯਨ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤੈਃ ਸਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੇਸ਼ਵਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਰਸਮਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਕृਪੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਸਕੇਸ਼ਵੌ। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਧੌਮਿਆ, ਵਿਆਸ, ਕੇਸ਼ਵ, ਬਾਹਲੀਕ ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਸਨ।
ਅਭਿषੇਕਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਦ੍ਰਪੀਠੇ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਨ੍ਭਵਾਨ੍। ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਂ ਮੋਦਤਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਪੂਜਯਨ੍
ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਜਯੇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕੌਰਵ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, 'ਜੈ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਖੂਤ ਧਨ ਵੰਡਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ ਕੁਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਔਪਵਾਹ੍ਯਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਸਭ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਰਸਮੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ।
ਰਰਾਜ ਰਾਜਾਭਿਮਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦੈਵਤੈਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ; ਫਿਰ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਨਾਗਰੈਃ ਪੂਜਿਤੋ ਗृਹਮ੍। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕੌਰਵਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਏ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਂ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਜਾਣਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਅਭਿषੇਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੋ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਨृਪ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਕੌਰਵ। ਆਯੁਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਹੁषੇਣ ਯਯਾਤਿਨਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕੌਰਵ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਪੁਰੂਰਵ, ਨਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਤੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਭੁਜ
ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬੁਧਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯ
ਉਹ ਨਗਰ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਵੇਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਤਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ
ਨਗਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਤਤੋ ਘੋषਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਰੈਃ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਵਾਜਾ-ਘੋਸ਼ ਸੀ, ਚਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਚ੍ਛਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਾਲਯਾਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਤੇਤਿ ਚ ਨਾਗਰਾਨ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਏ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਘੋषਯਾਮਾਸ ਨਗਰੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਸੌਬਲਃ।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦ੍ਵੈ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਝੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਨਗਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਨਗਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰ ਹੈ। ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਾਰ੍ਹਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੂਚਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕृਤਨਾਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਰਮ੍
ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਨਗਰ ਬਣਾਓ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਚੇਤਣ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। `ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਚਕਾਰ ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਗਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਗਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਚ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਦਿਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਹਿਮਰਸ਼੍ਮਿਨਿਭੇਨ ਚ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਗਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।