ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਨਨਿਮਿषੋ ਮੁਨਿਃ। ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪਰਿਚਰਨ੍ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਪ੍ਰਭਃ
ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁੱਕਦਾ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਟਮਾਨਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਗਰ੍ਤੇ ਪਾਦੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵੈਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਸੀ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਕੇ ਭਵਨ੍ਤੋऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧੋਮੁਖਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਭਕੇ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਮੂषਕੇਨ ਨਿਗੂਢੇਨ ਗਰ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾ
ਵੀਰਣੇ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਯਾਵਰਾ ਨਾਮ ਵਯਮृषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਸਂਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਧੋ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਯਾਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਵੰਸ਼ ਦੀ ਘਟਾਈ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪ ਏਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਬਚਿਆ ਹੈ; ਥੋੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਕੇਵਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਜਨਯਿਤੁਂ ਦਾਰਾਨ੍ਮੂਢਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਤੇਨ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸਂਤਾਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਹ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਅਨਾਥਾਸ੍ਤੇਨ ਨਾਥੇਨ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। `ਯੇषਾਂ ਤੁ ਸਂਤਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸੁਖਾਵਹਾ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਅਨਾਥ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਵਸਤਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋऽਪਿ ਹਿ।' ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਰਿਵਾਸ੍ਮਾਕਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ?
ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੋ ਭਵਾਨਿਹ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ; ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਮਮ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਿਤਰਃ ਸਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਦ੍ਯ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪ ਹਾਂ।
ਯਤਸ੍ਵ ਯਤ੍ਨਵਾਂਸ੍ਤਾਤ ਸਂਤਾਨਾਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ। ਆਤ੍ਮਨੋऽਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਚ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਵਾ ਵਿਭੋ
ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਲਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ, ਇਹੀ ਕਰ।
ਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮਫਲੈਸ੍ਤਾਤ ਨ ਤਪੋऽਭਿਃ ਸੁਸਂਚਿਤੈਃ। ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਹ ਪੁਤ੍ਰਿਣੋ ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਉਹ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਦ੍ਦਾਰਗ੍ਰਹਣੇ ਯਤ੍ਨਂ ਸਂਤਤ੍ਯਾਂ ਚ ਮਨਃ ਕੁਰੁ। ਪੁਤ੍ਰਕਾਸ੍ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨਃ ਪਰਮਂ ਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ।
ਨ ਦਾਰਾਨ੍ਵੈ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਨ ਧਨਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਤਃ। ਭਵਤਾਂ ਤੁ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਧਨ ਲਈ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਮਯੇਨ ਚ ਕਰ੍ਤਾऽਹਮਨੇਨ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਥਾ ਯਦ੍ਯੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਐਸੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਨਾਮ੍ਨੀ ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਮੇ ਦਿਤ੍ਸਿਤਾ ਚੈਵ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਵਤ੍ਤਾਮਹਂ ਕਨ੍ਯਾਮੁਪਯਂਸ੍ਯੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨੋਂ ਦਿਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵੇ—ਮੈਂ ਐਸੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਹਿ ਮੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਤਨੀ ਦੇਵੇਗਾ? ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਪੂਰਵਜੋ; ਤੇ ਇਸ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹੀ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵਤਾਂ ਤਾਰਣਾਯ ਵੈ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤਰੋ ਮਮ
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਸਦਾ ਲਈ ਥਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਵੋ ਯਜ੍ਞੇ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਨਿਲਸਾਰਥਿਃ
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ੍ਵਸਾਰਮृषਯੇ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਵ੍ਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸੁਚਰਿਤਰ ਸੀ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਆਸ੍ਤੀਕੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਆਸਤੀਕ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ। ਸਮਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਿਤृਮਾਤृਭਯਾਪਹਃ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ, ਪਿਤਾ-ਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਆਜਹਾਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਨ੍ਤਕਾਯ ਵੈ। ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਾਪਾਦਾਸ੍ਤੀਕਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਤਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਤਤ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਾਮੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਤਪस्या ਦੇ ਜਰੀਏ ਬਚਾਇਆ।
ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੈਸ਼੍ਚਾਨृਣੋऽਭਵਤ੍। ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਸਵਾਧਿਆਇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਮ ਸਨ੍ਤਤ੍ਯਾ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਅਪਹृਤ੍ਯ ਗੁਰਂ ਭਾਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹਟਾ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਚ ਪੱਕਾ ਰਿਹਾ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹੈਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਂ ਚ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਮੁਨਿਃ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਤਿਕਾ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।