ਹੈਮਾਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਬਾਜਨਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਗੋਧਨਾਨਿ। ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ਵੈਵ ਦਦੌ ਸ ਕੋਟਿਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਅਸਣ, ਬਰਤਨ, ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾਹਾਨ੍ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਨਰਾਨ੍
ਸੌ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਆਦਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ।
ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਜਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਮ੍। ਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਿਦੇਯਂ ਚ ਸੋਮਕਃ
ਇੰਝ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਸੋਮਕ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਭਗਿਨੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੂਰ੍ਯਘੋषੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਭਾਰਤਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਯ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੀਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਂ ਗੌਤਮਂ ਕृਪਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭਾਰਤਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨਗਰਂ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਨਾਲ, ਓਹ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਗਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਸ੍ਤੁ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਗਸਾਹਵਯam ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਵਕੀਰ੍ਣਂ ਤੁ ਜਲਸਿਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਧੂਪਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਧੂਪੇਨ ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੌ। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੌਤੂਹਲੇਨ ਨਗਰਂ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪੁਰਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਬਾਧਿਤਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੀਰਿਤਾ ਵਾਚੋ ਜਨੈਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षੁਭਿਃ।' ਤਤ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਇਹ ਉਹ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿਵ ਦਾਯਾਦਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਨਾਦਿਵ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਾਰਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ; ਅੱਜ ਪਾਂਡੂ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਡੀ ਦਿਲੀ ਪਸੰਦ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਸ਼੍ਚੈਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕਿਂ ਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ?
ਯਨ੍ਨਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਭਰ੍ਤਾਰਃ ਪੁਨਰਾਗਤਾਃ। ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ਤਪਃ। ਤੇਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਨਗਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਪਤੀ, ਮੁੜ ਆ ਗਏ ਹਨ—ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਪ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਤਦਰ੍ਹਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡਿਆਂ, ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਸਨ, ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਨਗਰੇਣ ਤੇ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਤਦਾ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧੂਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਿਵਾਪਰਾਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਚੀਦੇਵੀਮਿਵਾਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਸਤਵਾਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਰ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵੀ। ਆਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਥੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੈਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵੇਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਪਾਂਚਾਲੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ।'
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯੁਕ੍ਤਿਤਃ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਾ। ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਵਧੂਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਬਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਕਸ਼ਤਾ, ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆਓ।'
ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ। ਕਰਣੇਨ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਜਲਦੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਾਰੀਕ ਤੇ ਸੁਭ ਮੂਹਰਤ 'ਤੇ।
ਯਥਾ ਸੁਖਂ ਤਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰਂਸ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸੁਤੈਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੇਵ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਤਾਂ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਗਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਤਿਥਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨੇਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸਕੇਸ਼ਵਾਃ। ਆਹੂਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ।