ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਤਦਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਏਤੌ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤੌ
ਤੇ ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਵਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਾਨੁਗਾਃ। ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਗਮਨਂ ਰੋਚਤੇ ਮਮ। ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਸਾਰਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯਥੈषਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਉਨੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਜਿੰਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਕੇਸ਼ਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਪਾਦੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਮਹੀਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਛੋਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਰਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਕੌਂਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਤੁਗृਹੇ ਮृਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਕੂਰ੍ਮੀ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਤਾ
ਤੇਰੇ ਚਿਰਤੋਂ, ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਆਪਣੀਆਂ ਔਲਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਥਾ ਪਰਭृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਰਿष੍ਟਾ ਵਰ੍ਧਯੇਤ੍ਸਦਾ। ਤਥੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਈ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਬਹਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕਾ ਮਯਾ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਆਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ।
ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਮਾਧਵਿ
ਸਭ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨ, ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਆਦਾਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚੈਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ,
ਸਵਿਹਾਰਂ ਸੁਖਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। `ਸੁਵਰ੍ਣਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗ੍ਰੈਵੇਯਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਭੂषਿਤਾਨ੍
ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸਨ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖਾਨ੍। ਅਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਅਫਸਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਾਜਾ ਗਜਾਨਾਂ ਵਰਵਰ੍ਮਿਣਾਮ੍। ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਬਚਾਵ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੇ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਜਾਂ ਭਾਨੁਮਚ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦਾ। ਸੁਵਰ੍ਣਪਰਿਬਰ੍ਹਾਣਾਂ ਵਰਚਾਮਰਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਧੀਆ ਚਮਰ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿੱਤੇ।
ਜਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨृਪਃ। ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਭੂषਣਮ੍। ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਾਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਧਨ੍ਵਨਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਸਲੀ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿੱਤੇ।
ਹੈਮਾਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਬਾਜਨਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਗੋਧਨਾਨਿ। ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ਵੈਵ ਦਦੌ ਸ ਕੋਟਿਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਅਸਣ, ਬਰਤਨ, ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾਹਾਨ੍ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਨਰਾਨ੍
ਸੌ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਸ਼ਿਬਿਕਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਆਦਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ।
ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਜਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਮ੍। ਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਿਦੇਯਂ ਚ ਸੋਮਕਃ
ਇੰਝ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਸੋਮਕ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਭਗਿਨੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੂਰ੍ਯਘੋषੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਭਾਰਤਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਯ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੀਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਂ ਗੌਤਮਂ ਕृਪਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਭਾਰਤਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨਗਰਂ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਨਾਲ, ਓਹ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਗਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਸ੍ਤੁ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਗਸਾਹਵਯam ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਵਕੀਰ੍ਣਂ ਤੁ ਜਲਸਿਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਧੂਪਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਧੂਪੇਨ ਮਙ੍ਗਲੈਸ਼੍ਚਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੌ। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।