ਸ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰਂ ਤਤਃ। ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸਂਵਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਰਤ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਿਤਬੁਦ੍ਦਿਃ ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਹਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਚਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਬੇਅੰਤ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍। ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਵਸੂਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਕੌਰਵੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਾਮਿਤਮਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਚੋ ਮਮ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਣੋ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ,
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ੍ਤੇ ਦृਢਂ ਚਾਪਿ ਸਂਬਨ੍ਧੇਨ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਪੱਕਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਿਯਸਖਸ੍ਤਵ। ਸਮਾਸ਼੍ਲੇषਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਬਨ੍ਧਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਤੇਤ੍ਮਾਨਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੀ ਮਤਾ। ਯਥਾ ਸਂਬਨ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਨੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਯਜਨਸੇਨ।
ਏਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਰੂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਨ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮੇਤੇ ਚਾਪਿ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਉਤ੍ਸੁਕਾ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪृਥਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣਗੇ।
ਕृष੍ਣਾਮਪਿ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕੁਰੁਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਤੇ ਪੁਰਂ ਚ ਵਿषਯਾਸ਼੍ਚ ਨਃ
ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍। ਗਮਨਂ ਸਹਦਾਰਾਣਾਮੇਤਦਤ੍ਰ ਮਤਂ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਨਿਸृष੍ਟੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਂਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾਤ੍ਥ ਵਿਦੁਰਾਦ੍ਯ ਮਾਮ੍। ਮਮਾਪਿ ਪਰਮੋ ਹਰ੍षਃ ਸਂਬਨ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਵਿਦੁਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਹੀ ਸਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਗਮਨਂ ਚਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦृਢਮੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨ ਤੁ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਸਹੀ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੀਰਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੈਵ ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਜਦੋਂ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਮੰਨਣਗੇ,
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਤਦਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਏਤੌ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤੌ
ਤੇ ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਵਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਾਨੁਗਾਃ। ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਗਮਨਂ ਰੋਚਤੇ ਮਮ। ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਸਾਰਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਤਥੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯਥੈषਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਉਨੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਜਿੰਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਕੇਸ਼ਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਪਾਦੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਮਹੀਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਛੋਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਰਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਕੌਂਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਤੁਗृਹੇ ਮृਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਕੂਰ੍ਮੀ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਤਾ
ਤੇਰੇ ਚਿਰਤੋਂ, ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਛੂਆ ਆਪਣੀਆਂ ਔਲਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।