ਕੀਰ੍ਤਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤਿष੍ਠ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍। ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਹ੍ਯਫਲ਼ਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਿਕੰਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਕੌਰਵ। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵਤਿ ਗਾਨ੍ਧਰੇ ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਹ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਮਂ ਸਮੁਪਾਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਚਿਤਮ੍। ਅਨੁਰੂਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਰੁ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚਲਣ-ਚਾਲਾ ਅਪਣਾ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਘਰ ਨੂੰ ਸੂਟਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕਰ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਧ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਹਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਤਿ ਸਾ ਪृਥਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਰੋਚਨਃ ਪਾਪੋ ਨ ਸਕਾਮੋऽਤ੍ਯਯਂ ਗਤਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾਸੁਤਾਃ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਹੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾਗਤਾਮ੍। ਨ ਚਾਪਿ ਦੋषੇਣ ਤਥਾ ਲੋਕੋ ਮਨ੍ਯੇਤ੍ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਲੋਕੋ ਦੋषੇਣ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਤਵ ਕਿਲ੍ਬਿषਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਸਂਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਜੀਵਤਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੋਂਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਦਾਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਂ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤਾੜਨਾ, ਚਾਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵੈਕਚੇਤਸਃ। ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਨਿਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਕ ਮਨ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਤੋਂ, ਵੰਚਿਤ ਰਹੇ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਮੇ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਚ ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਮਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਸਮੁਪਾਨੀਤੈਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਹਿਤੈਰ੍ਨृਪ। ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਵਾਚ੍ਯਮਿਤ੍ਯਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਸਲਾਹ ਲਈ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇषਾ ਮਤਿਸ੍ਤਾਤ ਯਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਂਵਿਭਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ
ਮੇਰੀ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਯਾਸ਼ੁ ਨਰ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ। ਬਹੁਲਂ ਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਤੇषਾਮਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ
ਕੋਈ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਜਲਦੀ ਡਰੁਪਦ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ।
ਮਿਥਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਆਦਾਯ ਵਸੁ ਗਚ੍ਛਤੁ। ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸਂਯੋਗੋਦ੍ਭਵਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਪਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰੇ।
ਸਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਥਾ। ਅਸਕृਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਚੈਵ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਤੇ ਡਰੁਪਦ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਚਿਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਚ ਯੋਗਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵਰ੍ਣਯੇਤ੍। ਪੁਨਃਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਯੇਯਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਉਹ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਢੁਕਵੀਂਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇਵੇ।
ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਪਦਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਡਰੁਪਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਯ।' ਏਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤੇषਾਮਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਬਲਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਨੇਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਫੌਜ ਚੰਗੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਵਿਕਰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਮਨੁਮਤੇ ਪਦੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੈਤृਕੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਏਤਤ੍ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ। ਵृਤ੍ਤਮੌਪਯਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯੋਜਿਤਾਵਰ੍ਥਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵਨਨ੍ਤਰੌ। ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਾਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਤਰਂ ਤਤਃ
ਜੇ ਦੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਯੋ ਵੈ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਿ)ਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਨਾਮ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਛੁਪ ਕੇ ਬੁਰਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਚੇਤਰਾਯ ਵਾ। ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸੁਖਮ੍
ਮਿਤਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਲਾਭ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋऽਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਬਾਲੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਃ। ਸਸਹਾਯੋऽਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਚਾਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਸਮਝ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦਮ੍ਬੁਵੀਚ ਇਤੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਗृਹੇ ਰਾਜਾ ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਬੁਵੀਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਹੀਨਃ ਕਰਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਨृਪਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇष੍ਵੇਵਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯੋ ਮਹਾਕਰ੍ਣਿਰ੍ਬਭੂਵੈਕੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਲਬ੍ਧਬਲਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਮਹਾਕਰਨੀ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਰਾਜ੍ਞ ਉਪਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਤ੍ਨਧਨਾਨਿ ਚ। ਆਦਦੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਮੂਢ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜ-ਮੌਜਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹਕਦਾਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਕਰ ਲੀ।