ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਰੁਰੋ ਸਰ੍ਵਮਾਸ੍ਤੀਕਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕਥਯਤਾਂ ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ਗਮਨੇ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਰੁਰੂ, ਤੂੰ ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨੀ ਸੁਣੇਗਾ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਯੋਗਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृषਿਵਰੇ ਪ੍ਰਭੌ। ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਰੁਰੁਰ੍ਮੇਨੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਰੁਰੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਸਮਝਿਆ।
ਬਲਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਮृषਿਂ ਨष੍ਟਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸਂਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਿਆ ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਮੋਹੇ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਤਦृषੇਰ੍ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਰੁਰੁਸ਼੍ਚਾਯਾਤ੍ਤਦਾਚਖ੍ਯੌ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। `ਪਿਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਯ ਡੁਣ੍ਡੁਭਸ੍ਯ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ḍੁṇḍੁਭੀ ਦੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣਾਈ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਿਤਰਂ ਭੂਯਃ ਸੋਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਆਖ੍ਯਾਪਯਤ੍ਤਦਾऽऽਖ੍ਯਾਨਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭੇਨਾਥ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ḍੁṇḍੁਭੀ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ।' ਪਿਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਤਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਃ। ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਗਤੋऽਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਨਮੇਜਯ, ਸੱਪ-ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਨਿਖਿਲੇਨ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੌਤੇ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਸੂਤ ਜੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਅਤੇ ਆਸਤਿਕ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ?
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੁਜਗਾਨ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਦ੍ਵਸੁਰੇਤਸਃ। ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਂ ਯ ਆਹਰਤ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਸਤਿਕ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਾਇਆ? ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ?
ਸ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣਰ੍षੇਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਆਸਤਿਕ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿषੁ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਸੂਤਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਸੁਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਹਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵਿਆਸ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਚ-ਸਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਦਮਾਸ੍ਤੀਕਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ੌਨਕ ਪृਚ੍ਛਤੇ। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ੌਨਕਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਤਿਕ ਦੀ ਕਥਾ ਪੁੱਛੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤਾਹਾਰਸ੍ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਆਸਤਿਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸਾਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਖਤ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਯਾਯਾਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਸੀ, ਯਾਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਗृਹੋ ਮੁਨਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਲਈ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਚ ਸਮਾਪ੍ਲਾਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਟਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਚਰਨ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਾਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਨਨਿਮਿषੋ ਮੁਨਿਃ। ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪਰਿਚਰਨ੍ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਪ੍ਰਭਃ
ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁੱਕਦਾ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਟਮਾਨਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਗਰ੍ਤੇ ਪਾਦੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵੈਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਸੀ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਕੇ ਭਵਨ੍ਤੋऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧੋਮੁਖਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਭਕੇ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਮੂषਕੇਨ ਨਿਗੂਢੇਨ ਗਰ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾ
ਵੀਰਣੇ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਯਾਵਰਾ ਨਾਮ ਵਯਮृषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਸਂਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਧੋ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਯਾਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਵੰਸ਼ ਦੀ ਘਟਾਈ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪ ਏਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਬਚਿਆ ਹੈ; ਥੋੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਕੇਵਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਜਨਯਿਤੁਂ ਦਾਰਾਨ੍ਮੂਢਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਤੇਨ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸਂਤਾਨਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਹ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਅਨਾਥਾਸ੍ਤੇਨ ਨਾਥੇਨ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। `ਯੇषਾਂ ਤੁ ਸਂਤਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸੁਖਾਵਹਾ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਅਨਾਥ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਵਸਤਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋऽਪਿ ਹਿ।' ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਰਿਵਾਸ੍ਮਾਕਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ?
ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੋ ਭਵਾਨਿਹ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ; ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।