ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਃ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਕਿਂ ਤਵੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਕੱਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਪਤ੍ਨਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਤ੍ਤਾਤ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਭਿष੍ਟੌषਿ ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰ
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਧ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੱਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਕੁਰੁषੇऽਨਘ। ਤੇषਾਂ ਬਲਵਿਘਾਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਦ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ। ਯਥਾ ਨੋ ਨ ਗ੍ਰਸੇਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪੁਤ੍ਰਬਲਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਨਾ ਲੈਣ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਹਮਪ੍ਯੇਵਮੇਵੈਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਾਮਿ ਯਥਾ ਯੁਵਾਮ੍। ਵਿਵੇਕ੍ਤੁਂ ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਕਾਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ। ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨਸੂਬਾ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਣਾਨੇਵ ਕੀਰ੍ਤਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਤ ਵਿਦੁਰੋ ਮਮਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਙ੍ਗਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਵਿਦੁਰ ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਸੁਯੋਧਨ। ਰਾਧੇਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ, ਸੁਯੋਧਨ; ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖ।
ਅਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭੇਦਯਾਮੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਸ਼ਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਥਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੈਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਨ੍ਤਾਮਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਾਂ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਫਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਰੋਚਯਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਇਹੈषਾਂ ਦੋषਵਦ੍ਵਾਸਂ ਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਤੇ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਕੁਸ਼ਲ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦੁਪਾਯਨਿਪੁਣਾ ਨਰਾਃ। ਇਤਰੇਤਰਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਭੇਦਯਨ੍ਤ੍ਵਨੁਰਾਗਤਃ
ਜਾਂ, ਕੁਝ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਪਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦੇਣ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪਯਨ੍ਤੁ ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਤ੍ਸੁਕਰਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਅਥਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭੇਦਯਨ੍ਤੁ ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨ ਹੈ; ਜਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਾਯਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਨਰੈਃ। ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਂ ਛਨ੍ਨੈਃ ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪੁਰਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਸਹਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਸਦੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ, ਕੌਂਤੇਯਾ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਤਿੱਖਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਭਿਹਤੇ ਰਾਜਨ੍ਹਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਹਤੌਜਸਃ। ਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਹ ਰਾਜ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪृष੍ਠਗੋਪੇ ਵृਕੋਦਰੇ। ਤਮृਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਧੇਯਸ੍ਯ ਨ ਪਾਦਭਾਕ੍
ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਪਿੱਛੋਂ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਧੇਯਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਜਾਨਾਨਾਸ੍ਤੁ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮृਤੇ ਮਹਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਬਲਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਇਹਾਗਤੇषੁ ਵਾ ਤੇषੁ ਨਿਦੇਸ਼ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿषੁ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿष੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਜਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਜਾਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।
ਦਰ੍ਪਂ ਵਾ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਕੇਚਿਦਤ੍ਰ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤਃ ਪਰੈਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ-ਬੋਲੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰ੍ਵਿਲੋਭ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕੈਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾ ਵਿਰਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਉਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੇਰੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਂ ਚੈਵ ਰਾਧੇਯਸ੍ਤੇषਾਮਾਗਮਨਾਯ ਵੈ। ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਸਨ੍ਨੀਯ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਮਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਰਾਧੇਯਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਏਤੇषਾਮਪ੍ਯੁਪਾਯਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦੋषਵਾਨ੍ਮਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਯਪ੍ਰੋਗਮਾਤਿष੍ਠ ਪੁਰਾ ਕਾਲੋऽਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਤਰੀਕਾ ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅਮਲ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਧ੍ਯਕृਤਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭੇ। ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਮਮ ਮਤਿਸ੍ਤਾਤ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸਾਧ੍ਵੀ ਕਿਂ ਵਾ ਰਾਧੇਯ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਇਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਨ ਸਮ੍ਯਗਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਨ ਹ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਰੁਵਰ੍ਧਨ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਯਤਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤਦਾ ਵੀਰ ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਕਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਇਹੈਵ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸ਼ਕਿਤਾ ਨੈਵ ਬਾਧਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋऽਦ੍ਯ ਤੇ। ਨੋਪਾਯਸਾਧ੍ਯਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਮਮੈषਾ ਮਤਿਰਚ੍ਯੁਤਾ
ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਬਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੈ।