ਅਨ੍ਵਵਾਯੇ ਵਸੋਰ੍ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕੇ ਕੁਲੇ। ਵृਤ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਵृਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਮਤਃ
ਉਹ ਵਸੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਲਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਪ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਾ ਮਮ। ਸੇਯਮਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦੁਰ ਮੇ ਮਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਸਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਭਿਭੋ। ਨਿਤ੍ਯੋऽਯਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪੇ
ਜਿਹੜੀ ਮਮਤਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਖੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਮਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋऽਭਵਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਦਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਇਤਿ। ਤਦਾऽਦਹ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਚ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਾ ਖਾ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਸੋ ਸਕਿਆ।
ਅਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸੁਸਹਾਯਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ। ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਥਿਰਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਂ ਮਮਾਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਪਰ, ਖੱਤਾ, ਸੱਚ ਸੁਣ—ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੋ ਹਿ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨ ਬੁਭੂषੇਦ੍ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਗਤਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕੌਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਕੇ, ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ—even ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ?
ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇषਾ ਰਾਜਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰੂਤਾਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਃ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਕਿਂ ਤਵੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਕੱਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਪਤ੍ਨਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਤ੍ਤਾਤ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਭਿष੍ਟੌषਿ ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰ
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਧ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੱਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਕੁਰੁषੇऽਨਘ। ਤੇषਾਂ ਬਲਵਿਘਾਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਦ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ। ਯਥਾ ਨੋ ਨ ਗ੍ਰਸੇਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪੁਤ੍ਰਬਲਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਨਾ ਲੈਣ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਹਮਪ੍ਯੇਵਮੇਵੈਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਾਮਿ ਯਥਾ ਯੁਵਾਮ੍। ਵਿਵੇਕ੍ਤੁਂ ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਕਾਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ। ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨਸੂਬਾ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਣਾਨੇਵ ਕੀਰ੍ਤਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਤ ਵਿਦੁਰੋ ਮਮਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਙ੍ਗਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਵਿਦੁਰ ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਸੁਯੋਧਨ। ਰਾਧੇਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ, ਸੁਯੋਧਨ; ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖ।
ਅਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭੇਦਯਾਮੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਸ਼ਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਥਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੈਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਨ੍ਤਾਮਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਾਂ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਫਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਰੋਚਯਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਇਹੈषਾਂ ਦੋषਵਦ੍ਵਾਸਂ ਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਤੇ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਕੁਸ਼ਲ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦੁਪਾਯਨਿਪੁਣਾ ਨਰਾਃ। ਇਤਰੇਤਰਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਭੇਦਯਨ੍ਤ੍ਵਨੁਰਾਗਤਃ
ਜਾਂ, ਕੁਝ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਪਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦੇਣ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪਯਨ੍ਤੁ ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਤ੍ਸੁਕਰਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਅਥਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭੇਦਯਨ੍ਤੁ ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨ ਹੈ; ਜਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਾਯਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਨਰੈਃ। ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਂ ਛਨ੍ਨੈਃ ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪੁਰਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਸਹਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਉਸਦੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ, ਕੌਂਤੇਯਾ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਤਿੱਖਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਭਿਹਤੇ ਰਾਜਨ੍ਹਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਹਤੌਜਸਃ। ਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਹ ਰਾਜ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਅਜੇਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪृष੍ਠਗੋਪੇ ਵृਕੋਦਰੇ। ਤਮृਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਧੇਯਸ੍ਯ ਨ ਪਾਦਭਾਕ੍
ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਪਿੱਛੋਂ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਧੇਯਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਜਾਨਾਨਾਸ੍ਤੁ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮृਤੇ ਮਹਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਬਲਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਇਹਾਗਤੇषੁ ਵਾ ਤੇषੁ ਨਿਦੇਸ਼ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿषੁ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿष੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਜਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਜਾਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗੇ।