ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਰਵੋ ਵਰ੍ਧ੍ਤ ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ!'
ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ ਵृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਦ੍ਰੁਪਦਕਨ੍ਯਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਭੂषਣਂ ਬਹੁ। ਆਨੀਯਤਾਂ ਵੈ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਓ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਦੁਰ ਆਚਖ੍ਯਾਵਮ੍ਬਿਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕੌਰਵ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕृष੍ਣਯਾ ਸਂਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਜਸਙ੍ਗਰਾਤ੍
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਣ,' ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ; 'ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਆਕਾਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ।'
ਏਵਂ ਵਿਦੁਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਮਮੌ ਮੇ ਤਨੌ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤਸਂਭਵਾ
ਵਿਦੁਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਤਯਾ ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ-ਚਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਨਾਲ'।
ਅਨ੍ਵਵਾਯੇ ਵਸੋਰ੍ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕੇ ਕੁਲੇ। ਵृਤ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਵृਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਮਤਃ
ਉਹ ਵਸੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਲਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਪ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਾ ਮਮ। ਸੇਯਮਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦੁਰ ਮੇ ਮਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਸਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਭਿਭੋ। ਨਿਤ੍ਯੋऽਯਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪੇ
ਜਿਹੜੀ ਮਮਤਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਖੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਮਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋऽਭਵਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਦਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਇਤਿ। ਤਦਾऽਦਹ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਚ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਾ ਖਾ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਸੋ ਸਕਿਆ।
ਅਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸੁਸਹਾਯਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ। ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਥਿਰਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਂ ਮਮਾਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਪਰ, ਖੱਤਾ, ਸੱਚ ਸੁਣ—ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੋ ਹਿ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨ ਬੁਭੂषੇਦ੍ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਗਤਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕੌਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਕੇ, ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ—even ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ?
ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇषਾ ਰਾਜਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰੂਤਾਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਃ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਕਿਂ ਤਵੇਦਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਕੱਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਪਤ੍ਨਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਤ੍ਤਾਤ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਭਿष੍ਟੌषਿ ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰ
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਧ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੱਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਕੁਰੁषੇऽਨਘ। ਤੇषਾਂ ਬਲਵਿਘਾਤੋ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਦ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ। ਯਥਾ ਨੋ ਨ ਗ੍ਰਸੇਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪੁਤ੍ਰਬਲਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਨਾ ਲੈਣ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਹਮਪ੍ਯੇਵਮੇਵੈਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਾਮਿ ਯਥਾ ਯੁਵਾਮ੍। ਵਿਵੇਕ੍ਤੁਂ ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਕਾਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ। ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨਸੂਬਾ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਣਾਨੇਵ ਕੀਰ੍ਤਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਤ ਵਿਦੁਰੋ ਮਮਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਙ੍ਗਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਵਿਦੁਰ ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਸੁਯੋਧਨ। ਰਾਧੇਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ, ਸੁਯੋਧਨ; ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖ।
ਅਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭੇਦਯਾਮੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਸ਼ਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅਥਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੈਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਨ੍ਤਾਮਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਾਂ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਫਸਾਇਆ ਜਾਵੇ।