ਦੈਵਂ ਚ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚਾਪ੍ਯਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਧਰਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੋ ਵਾਮਃ ਪਾਦਃ ਪृਥਾਸੁਤੈਃ
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਮੇਤੇਨ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਵਿਰ੍ਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਤਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ? ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਯਂ ਹਤਾ ਮਾਤੁਲਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਅਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਗ੍ਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਅੱਜ, ਮਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਖੁਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤੋ ਮਾਤੁਲ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਮਾਮਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ; ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਂ ਕਿਰਾਤੀਂ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਦੀਨਾ ਵਿਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਹਵ੍ਯਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍। ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਨੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਜਜਤ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਏ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਰਵੋ ਵਰ੍ਧ੍ਤ ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ!'
ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ ਵृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਦ੍ਰੁਪਦਕਨ੍ਯਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਭੂषਣਂ ਬਹੁ। ਆਨੀਯਤਾਂ ਵੈ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਓ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਦੁਰ ਆਚਖ੍ਯਾਵਮ੍ਬਿਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕੌਰਵ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕृष੍ਣਯਾ ਸਂਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਜਸਙ੍ਗਰਾਤ੍
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਣ,' ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ; 'ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਆਕਾਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ।'
ਏਵਂ ਵਿਦੁਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਮਮੌ ਮੇ ਤਨੌ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤਸਂਭਵਾ
ਵਿਦੁਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਤਯਾ ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ-ਚਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਨਾਲ'।
ਅਨ੍ਵਵਾਯੇ ਵਸੋਰ੍ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਕੇ ਕੁਲੇ। ਵृਤ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਵृਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਮਤਃ
ਉਹ ਵਸੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਮਾਤਸਿਆ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚਲਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਪ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਾ ਮਮ। ਸੇਯਮਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਦੁਰ ਮੇ ਮਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਸਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਭਿਭੋ। ਨਿਤ੍ਯੋऽਯਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਪੇ
ਜਿਹੜੀ ਮਮਤਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਖੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਮਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋऽਭਵਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਦਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਇਤਿ। ਤਦਾऽਦਹ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਚ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਾ ਖਾ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਸੋ ਸਕਿਆ।
ਅਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸੁਸਹਾਯਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ। ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਥਿਰਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਂ ਮਮਾਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਪਰ, ਖੱਤਾ, ਸੱਚ ਸੁਣ—ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੋ ਹਿ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨ ਬੁਭੂषੇਦ੍ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਗਤਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕੌਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਕੇ, ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ—even ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ?
ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇषਾ ਰਾਜਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰੂਤਾਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।