ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਹਂ ਜਾਨੇ ਵਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ।'
ਤਤ ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍। ਸੇਨਾਮੁਪਾਨਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਝੱਟ-ਝੱਟ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤੁ ਯਾਦਵੀਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਦਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਸਜਾਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪੂਜਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਵਾਪਸ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਦਵਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਪੁਰੇ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਯਥਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਸਵਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਵਿਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਮਾਤੁਲੇਨ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍। ਤਂ ਤੁ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਵ੍ਰੀਡੋ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਲਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦ੍ਯਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨ ਸਃ। ਨ ਹਿ ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
'ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਦਾ; ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਦੈਵਂ ਚ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚਾਪ੍ਯਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਧਰਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੋ ਵਾਮਃ ਪਾਦਃ ਪृਥਾਸੁਤੈਃ
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਮੇਤੇਨ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਵਿਰ੍ਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਤਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ? ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਯਂ ਹਤਾ ਮਾਤੁਲਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਅਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਗ੍ਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਅੱਜ, ਮਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਖੁਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤੋ ਮਾਤੁਲ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਮਾਮਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ; ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਂ ਕਿਰਾਤੀਂ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਦੀਨਾ ਵਿਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਹਵ੍ਯਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍। ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਨੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਜਜਤ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਏ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਰਵੋ ਵਰ੍ਧ੍ਤ ਇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ!'
ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ ਵृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਦ੍ਰੁਪਦਕਨ੍ਯਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਭੂषਣਂ ਬਹੁ। ਆਨੀਯਤਾਂ ਵੈ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਓ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਦੁਰ ਆਚਖ੍ਯਾਵਮ੍ਬਿਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕੌਰਵ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕृष੍ਣਯਾ ਸਂਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਜਸਙ੍ਗਰਾਤ੍
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਣ,' ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ; 'ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਆਕਾਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਨਾਲ।'
ਏਵਂ ਵਿਦੁਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਮਮੌ ਮੇ ਤਨੌ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤਸਂਭਵਾ
ਵਿਦੁਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਤਯਾ ਤੇषਾਂ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ-ਚਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿਆ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਨਾਲ'।