ਨਾਨੁਸਸ੍ਰੁਰ੍ਨ ਚਾਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰੇऽਪ੍ਯਭਿਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰਂ ਪੌਰਸੁਖਾਵਹਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਦੂਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍। ਤਾਵਦੇਵਾਭਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵृਤਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਧੂਮ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੋਚੁਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਧੂ ਦੀ ਵੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ; ਡ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵਪਿ। ਤੇषਾਂ ਤਦਾਭਵਦ੍ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਵਾਚਾ ਤੁ ਨਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪੂਰ੍ਨਿਰੋਧਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਗਚ੍ਛਤਾਰਿष੍ਟਾਨਸ੍ਮਾਨਾਖ੍ਯਾਤ ਸ਼ੌਰਯੇ
ਮਹਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਪਾਂਡਵ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਸਕਣ।
ਤੇऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਦਵੀਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਊਚੁਃ ਸਂਕਰ੍षਣੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਵਚਨਂ ਵਚਨਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੁਃ ਸ੍ਮਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਹਤਾਨਾਹੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤੁषਾਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਜੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਲਬ੍ਧਾਮਾਹੂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਧੀਰਜ ਸਭ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਹਂ ਜਾਨੇ ਵਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ।'
ਤਤ ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍। ਸੇਨਾਮੁਪਾਨਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਝੱਟ-ਝੱਟ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤੁ ਯਾਦਵੀਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਦਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਸਜਾਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪੂਜਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਵਾਪਸ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਦਵਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਪੁਰੇ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਯਥਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਸਵਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਵਿਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਮਾਤੁਲੇਨ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍। ਤਂ ਤੁ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਵ੍ਰੀਡੋ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਲਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦ੍ਯਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨ ਸਃ। ਨ ਹਿ ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
'ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਦਾ; ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਦੈਵਂ ਚ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚਾਪ੍ਯਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਧਰਨ੍ਤੀਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੋ ਵਾਮਃ ਪਾਦਃ ਪृਥਾਸੁਤੈਃ
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਮੇਤੇਨ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਵਿਰ੍ਭੁਜਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਤਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ? ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵਯਂ ਹਤਾ ਮਾਤੁਲਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਅਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਗ੍ਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਅੱਜ, ਮਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਖੁਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤੋ ਮਾਤੁਲ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਮਾਮਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ; ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਂ ਕਿਰਾਤੀਂ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਦੀਨਾ ਵਿਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਗਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਹਵ੍ਯਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਥ ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍। ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਨੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਜਜਤ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਏ ਹਨ।