ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਹਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥਾਚ੍ਚਾਸ਼ੁ ਸੂਤਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ ਆਪਣੀ ਝੰਡਾ-ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੁਆਰਾ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੈਤੂ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤੇ ਕਰ੍ਣੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਭਯਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਮੁਦਗ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
ਕਰਨ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਬਲੋ ਬਲਮ੍। ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਚਾਪਿ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤਾਸਕृਤ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰਃਸਰੈਃ। ਧृਤਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰੇਵਾਸੀਦ੍ਬਲਂ ਪਾਰ੍ਥਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਦਬਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰਗਾਰਂ ਜਾਤੁषਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਆਯਾਮਭੂਤਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੁਨ੍ਨਤਮ੍
ਲੜਾਈ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪਚਾਸ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਤਮੁਤ੍ਪਾਠ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਰਣਾਵਪਿ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ; ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਭਿਪੇਦੇ ਪਰਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਤਾਨਿ ਫਲ੍ਗੁਨਾਭਿਹਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਜਰਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਤਾਨਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋਧਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਜਿਗਜਾਨਿ ਚ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਡੋਲ ਗਏ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਕਾਲਯਦ੍ਭੀਮੋ ਦਿਵੀਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਨ੍ਨਰਵਾਰਣਵਾਜਿਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਾਨੁਸਸ੍ਰੁਰ੍ਨ ਚਾਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰੇऽਪ੍ਯਭਿਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰਂ ਪੌਰਸੁਖਾਵਹਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਦੂਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍। ਤਾਵਦੇਵਾਭਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵृਤਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਧੂਮ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੋਚੁਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਧੂ ਦੀ ਵੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ; ਡ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵਪਿ। ਤੇषਾਂ ਤਦਾਭਵਦ੍ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਵਾਚਾ ਤੁ ਨਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪੂਰ੍ਨਿਰੋਧਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਗਚ੍ਛਤਾਰਿष੍ਟਾਨਸ੍ਮਾਨਾਖ੍ਯਾਤ ਸ਼ੌਰਯੇ
ਮਹਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਪਾਂਡਵ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਸਕਣ।
ਤੇऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਦਵੀਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਊਚੁਃ ਸਂਕਰ੍षਣੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਵਚਨਂ ਵਚਨਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੁਃ ਸ੍ਮਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਹਤਾਨਾਹੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤੁषਾਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਜੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਲਬ੍ਧਾਮਾਹੂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਧੀਰਜ ਸਭ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਹਂ ਜਾਨੇ ਵਧਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ।'
ਤਤ ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍। ਸੇਨਾਮੁਪਾਨਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਝੱਟ-ਝੱਟ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕਰ੍षਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤੁ ਯਾਦਵੀਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਦਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਸਜਾਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪੂਜਿਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਵਾਪਸ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਡ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਦਵਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਪੁਰੇ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਯਥਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਸਵਯੰਵਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਵਿਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਮਾਤੁਲੇਨ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍। ਤਂ ਤੁ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਵ੍ਰੀਡੋ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਮਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਲਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦ੍ਯਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨ ਸਃ। ਨ ਹਿ ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
'ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਦਾ; ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'