ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵੀਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਰਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤੈਰ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਂ ਜਗਾਮ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਕੇਸਰੀ। ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਯੁਗਪਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਜੋ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਨੁਕਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਚਚਾਰ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨਸਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਚਕ੍ਰੇषੁ ਯੁਗੇष੍ਵੀषਾਸੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ—ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ, ਤੇ ਧੁਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਤਯਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਭੋਗਿਨਃ। ਵਿਧਨੁष੍ਕਂ ਵਿਕਵਚਂ ਵਿਰਥਂ ਚ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਥ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਨਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਅਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਯਮੌ ਚ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਰਥੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇ ਯਮਾਂ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹਨ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਰਥਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਵਰ੍ਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਰਥੇਨ ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤਕ ਚੱਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਪੀ; ਪਰ ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾਸਵਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਤ੍ਰੀਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਦਧੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਧਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਕਰਨ ਦੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਹਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਅਪੋਵਾਹ ਰਥਾਚ੍ਚਾਸ਼ੁ ਸੂਤਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ ਆਪਣੀ ਝੰਡਾ-ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੁਆਰਾ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੈਤੂ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤੇ ਕਰ੍ਣੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਭਯਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਮੁਦਗ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ
ਕਰਨ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਬਲੋ ਬਲਮ੍। ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਚਾਪਿ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤਾਸਕृਤ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰਃਸਰੈਃ। ਧृਤਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰੇਵਾਸੀਦ੍ਬਲਂ ਪਾਰ੍ਥਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਦਬਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰਗਾਰਂ ਜਾਤੁषਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਆਯਾਮਭੂਤਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੁਨ੍ਨਤਮ੍
ਲੜਾਈ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪਚਾਸ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਤਮੁਤ੍ਪਾਠ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਰਣਾਵਪਿ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ; ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਭਿਪੇਦੇ ਪਰਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਤਾਨਿ ਫਲ੍ਗੁਨਾਭਿਹਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਜਰਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਤਾਨਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋਧਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਜਿਗਜਾਨਿ ਚ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਡੋਲ ਗਏ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਥੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਕਾਲਯਦ੍ਭੀਮੋ ਦਿਵੀਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਤਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਨ੍ਨਰਵਾਰਣਵਾਜਿਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਾਨੁਸਸ੍ਰੁਰ੍ਨ ਚਾਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਉਹ ਨਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਸ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰੇऽਪ੍ਯਭਿਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰਂ ਪੌਰਸੁਖਾਵਹਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਦੂਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍। ਤਾਵਦੇਵਾਭਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵृਤਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਧੂਮ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੋਚੁਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਪਾਰ੍षਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਧੂ ਦੀ ਵੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ; ਡ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵਪਿ। ਤੇषਾਂ ਤਦਾਭਵਦ੍ਦੁਃਖਂ ਹृਦਿ ਵਾਚਾ ਤੁ ਨਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪੂਰ੍ਨਿਰੋਧਾਤ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਗਚ੍ਛਤਾਰਿष੍ਟਾਨਸ੍ਮਾਨਾਖ੍ਯਾਤ ਸ਼ੌਰਯੇ
ਮਹਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਪਾਂਡਵ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਸਕਣ।
ਤੇऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਦਵੀਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਊਚੁਃ ਸਂਕਰ੍षਣੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਵਚਨਂ ਵਚਨਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੁਃ ਸ੍ਮਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਹਤਾਨਾਹੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਾਤੁषਾਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਜੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਲਬ੍ਧਾਮਾਹੂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਧੀਰਜ ਸਭ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।