ਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸ੍ਯ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਜਯੈषਿਣਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਰੋष੍ਣੀषਕੇਤਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ —
ਪਾਣ੍ਡਰਵ੍ਯਜਨਚ੍ਛਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਰਧ੍ਵਜਵਾਹਨਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਗਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਚਿੱਟਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤਃ। ਅਥੋਦ੍ਧੂਤਪਤਾਕਾਗ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਤਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਚੰਨ ਚਟਾਕਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੱਲਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੁਪਦਾਨੀਕਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਤਯੋਰੁਭਯਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸੈਨਾ ਆਈ, ਕੁਰੁ ਸੈਨਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਬਲਯੋਃ ਸਂਪ੍ਰਸਰਤੋਃ ਸਰਿਤਾਂ ਸ੍ਰੋਤਸੋਰਿਵ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਉਤ੍ਕृष੍ਟਭੇਰੀਨਿਨਦੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਰਵੇ
ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਵਿਖੰਡੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਅਮਰ੍षਿਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਗਰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਧੂਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਜਿਨਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਨ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਧੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ—
ਨृਪਾਣਾਮਭਵਤ੍ਕਮ੍ਪੋ ਵੇਪਥੁਰ੍ਹृਦਯੇषੁ ਚ। ਨਿਰ੍ਯਾਤੇष੍ਵਥ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਰੋਪਦਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਰਣੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਪਰਮੋ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਜਯਦ੍ਰਥ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ—
ਜਯਦ੍ਰਥਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਜਘਾਨ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ। ਵृषਸੇਨਾਦਵਰਜਂ ਸੁਦਾਮਾਨਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਣਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਤਯਤ੍। ਤੌ ਸੁਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸਿਂਹੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਮਹਾਂਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਮਰੇ ਦੇਖ ਕੇ—
ਨਾਮृष੍ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੂ ਪ੍ਰਹਾਰਮਿਵ ਸਦ੍ਗਜੌ। ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮੁਕ੍ਤਤਲਤ੍ਰਾਣੌ ਸ਼ਪਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਸ੍ਤਯੋਰਾਸੀਦਤਿਘੋਰੋ ਮਹਾਮृਧੇ
ਢਾਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਵृਤ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਃ ਸਙ੍ਕ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇਵ ਮਹਾਰਣੇ। ਤ੍ਰੀਨਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਨਰ੍षਭੌ
ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰਾ ਦੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਕਿਲਿਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕੁਰੂਣਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਭੀਮਸੇਨ—
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਮਸ਼੍ਵੈਰਯੋਜਯਤ੍। ਉਪਯਾਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰਃਸਰੌ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—
ਸੌਬਲਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸੌਬਲ ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ—
ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵੀਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਰਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤੈਰ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਂ ਜਗਾਮ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਕੇਸਰੀ। ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਯੁਗਪਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਜੋ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਨੁਕਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਂਰਥੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਚਚਾਰ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨਸਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਚਕ੍ਰੇषੁ ਯੁਗੇष੍ਵੀषਾਸੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ—ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ, ਤੇ ਧੁਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਤਯਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਭੋਗਿਨਃ। ਵਿਧਨੁष੍ਕਂ ਵਿਕਵਚਂ ਵਿਰਥਂ ਚ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਥ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਨਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਅਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਯਮੌ ਚ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਰਥੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਤੇ ਯਮਾਂ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹਨ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਰਥਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਵਰ੍ਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਰਥੇਨ ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨੋ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤਕ ਚੱਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਪੀ; ਪਰ ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾਸਵਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍। ਤ੍ਰੀਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਦਧੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਧਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਕਰਨ ਦੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਏ।