ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸੁਖੇ ਸਕ੍ਤੋ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਅਯੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਤੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਭੀਰਵਃ
ਜੋ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੁੱਧ 'ਚ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਦਰਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਚੋਦਿਤੈਃ। ਯਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵੈ ਰਿਪੂਨ੍ਵਯਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਰਸਤਾ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ — ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।
ਅਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਨੋ ਵਾਤਾਃ ਸਤਤਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾਵਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖ 'ਚ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਿਯੈषਿਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਤਃ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਕਰਨ ਦੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਯੁੱਧ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਨ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਮਨਃਸਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਥਾ ਪਰਿਰਪੁਘ੍ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਯੁਦ੍ਧ ਏਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਪੁਰੋਵ੍ਰਾਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵੋਰ੍ਮਿਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਹਾਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਹਾਗ੍ਰਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਨ ਸੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਡਾ ਸ਼ਰਕ।
ਸ ਰਾਜਸਾਗਰੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਘੋषਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰਂ ਤਦਪਸਵ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਰਾਜ-ਸਮੁੰਦਰ, ਭੀਮ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਦਨੀਕਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵ੍ਯਾਲਦੀਪਿਤਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਉਹ ਅਜੈਯ ਸੈਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਮੇਘਸਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਬਲਿਨਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਃ ਪਰਾਨ੍ਰ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਤੇ ਧਵਜਕੇਤੁ ਵਿਰਲੇ —
ਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸ੍ਯ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਜਯੈषਿਣਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਰੋष੍ਣੀषਕੇਤਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ —
ਪਾਣ੍ਡਰਵ੍ਯਜਨਚ੍ਛਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਰਧ੍ਵਜਵਾਹਨਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਗਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਚਿੱਟਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤਃ। ਅਥੋਦ੍ਧੂਤਪਤਾਕਾਗ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਤਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਚੰਨ ਚਟਾਕਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੱਲਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੁਪਦਾਨੀਕਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਤਯੋਰੁਭਯਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸੈਨਾ ਆਈ, ਕੁਰੁ ਸੈਨਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਬਲਯੋਃ ਸਂਪ੍ਰਸਰਤੋਃ ਸਰਿਤਾਂ ਸ੍ਰੋਤਸੋਰਿਵ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਉਤ੍ਕृष੍ਟਭੇਰੀਨਿਨਦੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਰਵੇ
ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਵਿਖੰਡੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਅਮਰ੍षਿਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਗਰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਧੂਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਜਿਨਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਨ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਧੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ—
ਨृਪਾਣਾਮਭਵਤ੍ਕਮ੍ਪੋ ਵੇਪਥੁਰ੍ਹृਦਯੇषੁ ਚ। ਨਿਰ੍ਯਾਤੇष੍ਵਥ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਰੋਪਦਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਰਣੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਪਰਮੋ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਯਦ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੌ
ਜਯਦ੍ਰਥ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ—
ਜਯਦ੍ਰਥਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਜਘਾਨ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ। ਵृषਸੇਨਾਦਵਰਜਂ ਸੁਦਾਮਾਨਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਣਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਤਯਤ੍। ਤੌ ਸੁਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸਿਂਹੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਮਹਾਂਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਮਰੇ ਦੇਖ ਕੇ—
ਨਾਮृष੍ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੂ ਪ੍ਰਹਾਰਮਿਵ ਸਦ੍ਗਜੌ। ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਰਥਂਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮੁਕ੍ਤਤਲਤ੍ਰਾਣੌ ਸ਼ਪਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਸ੍ਤਯੋਰਾਸੀਦਤਿਘੋਰੋ ਮਹਾਮृਧੇ
ਢਾਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਵृਤ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਃ ਸਙ੍ਕ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇਵ ਮਹਾਰਣੇ। ਤ੍ਰੀਨਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਨਰ੍षਭੌ
ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰਾ ਦੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਕਿਲਿਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕੁਰੂਣਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਭੀਮਸੇਨ—
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਮਸ਼੍ਵੈਰਯੋਜਯਤ੍। ਉਪਯਾਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰਃਸਰੌ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—
ਸੌਬਲਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪੌ। ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸੌਬਲ ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ—