ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਮੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਦ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ। ਏਤਦ੍ਧਿ ਸੁਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਚਾਪਿ ਮਹੀਭਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਆਪਣੇ ਸਵਰਾਸ਼ਟਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਈਏ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਹੈ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤੇਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋ ਵृषਾ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸੌਮਦੱਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਵਚਨਂ ਨਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਦ੍ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲ ਨੀਤੀ ਤੇ ਮਤਲਬ ਨਾਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਬਚਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਦ੍ਵੈਧੀਭਾਵੋ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਮਾਨਵੈਃ। ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੇਨ ਮਨਸਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਂਪ੍ਰਯਾਣਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤਥੈਵ ਚ। ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਹਰ੍ਤੁਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੋਭਨਃ
ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਥਕਾ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਮਰ੍ਦਨਕਾਲੋऽਤ੍ਰ ਮਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਮਮ। ਯਾਵਨ੍ਨੋ ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿਰਣਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਮੇਰੇ ਸੋਚਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੁਣ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੰਗ ਪਸੰਦ, ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਵਮृਦ੍ਰਨ੍ਤੁ ਪਰਿਘਾਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤ੍ਵਪਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੌਹਦੀ ਨੂੰ ਢਾਹੋ, ਤੇ ਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਈ ਭਰੋ।
ਪ੍ਰਸ੍ਰਾਵਯਨ੍ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਿषਮਂ ਸਮਮ੍। ਤृਣਕਾष੍ਠੇਨ ਮਹਤਾ ਖਾਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਨਿਕਾਲੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਉਚੀ-ਨੀਚੀ ਤੇ ਸਮਾਨ ਬਣਾਓ; ਵੱਡੀ ਖਾਈ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭਰੋ।
ਘੁष੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪਰੇषਾਂ ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਗਮਸ਼੍ਵਂ ਪਦਾਤਿਂ ਵਾ ਦਾਨਮਾਨਂ ਸ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿਓ: ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ — ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ — ਉਸਨੂੰ ਇਨਾਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨਾਗੇ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚਾਸ਼੍ਵਪਦਾਤਿषੁ। ਰਥੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਨਾਗਾਦ੍ਵਸੁ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਹਾਥੀ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਲਈ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਰਥ ਲਈ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਦੋਹਣਾ — ਰਾਜੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣਗੇ।
ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸੁਖੇ ਸਕ੍ਤੋ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਅਯੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਤੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਭੀਰਵਃ
ਜੋ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੁੱਧ 'ਚ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਦਰਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਚੋਦਿਤੈਃ। ਯਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵੈ ਰਿਪੂਨ੍ਵਯਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਰਸਤਾ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ — ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।
ਅਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਨੋ ਵਾਤਾਃ ਸਤਤਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾਵਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖ 'ਚ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਿਯੈषਿਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਤਃ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਕਰਨ ਦੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਯੁੱਧ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਨ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਮਨਃਸਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਥਾ ਪਰਿਰਪੁਘ੍ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਯੁਦ੍ਧ ਏਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਤੇ ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੈਕਰ੍ਤਨਪੁਰੋਵ੍ਰਾਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵੋਰ੍ਮਿਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਹਾਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਹਾਗ੍ਰਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਨ ਸੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਡਾ ਸ਼ਰਕ।
ਸ ਰਾਜਸਾਗਰੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਘੋषਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰਂ ਤਦਪਸਵ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਰਾਜ-ਸਮੁੰਦਰ, ਭੀਮ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਦਨੀਕਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵ੍ਯਾਲਦੀਪਿਤਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਉਹ ਅਜੈਯ ਸੈਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਮੇਘਸਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਬਲਿਨਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤਃ ਪਰਾਨ੍ਰ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਤੇ ਧਵਜਕੇਤੁ ਵਿਰਲੇ —
ਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸ੍ਯ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਜਯੈषਿਣਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਰੋष੍ਣੀषਕੇਤਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ —
ਪਾਣ੍ਡਰਵ੍ਯਜਨਚ੍ਛਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਰਧ੍ਵਜਵਾਹਨਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਗਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਚਿੱਟਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਿਵੋਦਿਤਃ। ਅਥੋਦ੍ਧੂਤਪਤਾਕਾਗ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਤਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਚੰਨ ਚਟਾਕਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੱਲਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੁਪਦਾਨੀਕਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸੈਨ੍ਯਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਤਯੋਰੁਭਯਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸੈਨਾ ਆਈ, ਕੁਰੁ ਸੈਨਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਬਲਯੋਃ ਸਂਪ੍ਰਸਰਤੋਃ ਸਰਿਤਾਂ ਸ੍ਰੋਤਸੋਰਿਵ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਉਤ੍ਕृष੍ਟਭੇਰੀਨਿਨਦੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਰਵੇ
ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਵਿਖੰਡੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਅਮਰ੍षਿਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਗਰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਧੂਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਜਿਨਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ। ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਨ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਧੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ—
ਨृਪਾਣਾਮਭਵਤ੍ਕਮ੍ਪੋ ਵੇਪਥੁਰ੍ਹृਦਯੇषੁ ਚ। ਨਿਰ੍ਯਾਤੇष੍ਵਥ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਦ੍ਰੋਪਦਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਰਣੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਿਸ਼ਤ੍ਪਰਮੋ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਭਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜੰਗ ਹੋਈ।