ਸ ਤਦ੍ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਿਵਰਂ ਮਹਾਗਿਰੇ- ਸ੍ਤੁਲ੍ਯਦ੍ਯੁਤੀਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼। ਸ ਤਾਨਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਭੂਵ ਦੁਃਖਿਤਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਹਂ ਭਵਿਤਾ ਵੈ ਯਥੇਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ, ਇੱਕੋ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ?'
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਂ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੁਪਿਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਦਰੀਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਲ੍ਯਾਦਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।'
ਉਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਿਭੁਨਾ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪ੍ਰਾਵੇਪਤਾऽऽਰ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਮੇਵਾਭਿषਙ੍ਗਾਤ੍। ਸ੍ਰਸ੍ਤੈਰਙ੍ਗੈਰਨਿਲੇਨੇਵ ਨੁਨ੍ਨ- ਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰਂ ਗਿਰਿਰਾਜਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੰਬਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵੈ ਵृषਵਾਹਨੇਨ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਃ ਸਹਸੈਵਮੁਕ੍ਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਂ ਬਹੁਰੂਪਮੁਗ੍ਰ- ਮਦ੍ਯਾਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭਵਾਦ੍ਯਃ
ਉਹ ਵੱਛਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦੁਗ੍ਰਵਰ੍ਚਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨੈਵਂਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ੇषਮਿਹਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ। ਏਤੇऽਪ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿਤਾਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਂ ਦਰੀਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ੇष੍ਯ
ਉਗਰਵਰਚਾ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਰਹੋ।'
ਏषਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤਾ ਵੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ਯੋਨਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਨੁषੀਮਾਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾऽਵਿषਹ੍ਯਂ ਬਹੂਨਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤ੍ਵਾ
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜਨਮ ਲਓ। ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹੇ ਪਾ ਕੇ—
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਕਸਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣਗੇ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਵਲੋਕਾ- ਦ੍ਦੁਰਾਧਰੋ ਵਿਹਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ। ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨਾਦਧੀਰਞ੍ਜਨਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਘਵਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਔਖਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਮਘਵਾਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਵਚਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੁਨਰੇਵੇਦਮਾਹ। ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਹਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋ- ਰ੍ਦਦ੍ਯਾਮੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੰਜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗ੍ਭੂਤਧਾਮਾ ਚ ਸ਼ਿਬਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੈ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਭੁਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਬੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਚੌਥਾ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪੰਜਵਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਮਂ ਭਗਵਾਨੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦਿष੍ਟਂ ਸਨ੍ਨਿਸਰ੍ਗਾਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਮ੍। ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯੇषਾਂ ਯੋषਿਤਂ ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਦਧਾਨ੍ਮਾਨੁषੇषੁ
ਉਗਰਧਨਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਹਤੋਂ ਨਸੀਬ ਵਜੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਤੈਰੇਵ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁ ਤਤਃ ਸ ਦੇਵੋ ਜਗਾਮ ਨਾਰਾਯਣਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਜਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸਨਾਤਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੋਣ, ਪੁਰਾਤਨ, ਸਨਾਤਨ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮੇਕਮਪਰਂ ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣਮ੍
ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ।
ਕੇਸ਼ੋ ਯੋऽਸੌ ਵਰ੍ਣਤਃ ਕृष੍ਣ ਉਕ੍ਤਃ
ਜੋ ਕੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਾ ਨਿਬਦ੍ਧਾ- ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਸ੍ਯ। ਇਹੈਵ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਂਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਸ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਇਹੀ ਪਾਂਡਵ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਯੇ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੋਪਦਿष੍ਟਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯੈषਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਸਨ। ਤੇ ਇਹ ਨਸੀਬ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇ ਮਹੀਤਲਾ- ਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਨ੍ਯਤੋ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍। ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਕੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਤਿ
ਇਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਦਿਵਿਆ ਯੋਗ ਦੇ—ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ?
ਇਦਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਵਰਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੈਰੁਪੇਤਾਨ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਅਸਧਾਰਣ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰਮੋਦਾਰਕਰ੍ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਜਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੈਰ੍ਯਥਾਵਤ੍
ਫਿਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਸਨ, ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਹੇਮਕਿਰੀਟਮਾਲਿਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ਪਾਵਕਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਨ੍। ਬਦ੍ਧਾਪੀਡਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਯੂਨੋ ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕਾਂਸ੍ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਲੰਮੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਜੋਭਿਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈ- ਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਨਤੀਵ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾ ਵਸੂਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾ- ਨਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪਪਨ੍ਨਾਨ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਸਨ—ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਜਾਂ ਵਸੂ, ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਾਂ ਆਦਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਰੂਪਾ- ਤ੍ਰ੍ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਮਜਂ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ। ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਾਯਾਂ ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਇੰਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਣਗਣ ਦਿਵਿਆ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਿਤ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਚੈਵਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮਤਿਰੂਪਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੋਮਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਮ੍। ਯੋਗ੍ਯਾਂ ਤੇषਾਂ ਰੂਪਤੇਜੋਯਸ਼ੋਭਿਃ ਪਤ੍ਨੀ ਮਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦੌ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਸ੍ਯ। ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਰ੍षੇ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸ ਉਵਾਚ ਚੈਨਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਚਰਜ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਇਦਂ ਚਾਪਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਚ ਭੂਮਿਮ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨृਪਰ੍षੀਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤਨ੍ਤੁਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਬਭੂਵ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਞ੍ਚ ਭੂਮਿਤਾਃ
ਇਕ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਤੰਤੁ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ।
ਸਾਲ੍ਵੇਯਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਿਨ੍ਦੁਸਾਰੋऽਤਿਸਾਰਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਲਵੇਯ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨ, ਤਿੰਦੁਸਾਰ ਅਤੇ ਅਤਿਸਾਰ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਨਾਤਿਚਕ੍ਰਮੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ। ਅਨੀਰ੍ष੍ਯਵੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਃ ਸੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਿਯਕਰਾਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਏਤਾਨ੍ਨੈਤਨ੍ਤਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਿਬਿਪੁਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ। ਅਵਾਪ ਸ੍ਵਪਤੀਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਭੌਮਾਸ਼੍ਵੀ ਮਨੁਜਾਧਿਪਾਨ੍
ਸ਼ਿਬੀ ਦੀ ਧੀ ਭੌਮਾਸ਼ਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਨਿਤੰਤੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ—ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਸਨ।
ਵੀਣੇਵ ਮਧੁਰਾਰਾਵਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਉਤ੍ਤਮਾ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਂ ਭੌਮਾਸ਼੍ਵੀ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਵੀਣਾ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੌਮਾਸ਼ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈ।