ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਦਾ। ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀ ਭਰ੍ਤੁਰੇਕਾ ਏਕਸ੍ਯ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਫਰਜ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ: ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਪਤੀ ਲਈ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਕੋ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕੌਮਾਰ ਇਤਿ ਲੌਕਿਕਃ। ਆਪਤ੍ਸੁ ਚ ਨਿਯੋਗੇਨ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੂਜਾ ਪਤੀ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛੇਤ ਨ ਤृਤੀਯਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪਤਿਤਾ ਨਾਰੀ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍ਧਕੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਤੀਜੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਔਰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੰਜਵੇਂ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਨ ਵृਣੇ ਬਹੁਪੁਂਸ੍ਕਤਾਮ੍। ਅਲੋਕਾਚਰਿਤਾਤ੍ਤ੍ਸਮਾਤ੍ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਸਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਈ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਫਿਰ ਰਵਾਇਤ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਗੁੰਝਲ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?
ਅਨਾਵृਤਾਃ ਪੁਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਸਞ੍ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਰ੍ਤਵੇ। ਸਕृਦੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨੈਤਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਸੀ ਅਤੇ ਰੁਤੂਕਾਲ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਮੇ ਪਤਯਃ ਪਞ੍ਚ ਰਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੈਰ੍ਮਿਥਃ। ਕੌਮਾਰਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਗਮੇ ਸਂਗਮੇ ਚ ਮੇ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ ਚ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ; ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੋਗ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਨ ਭਜੇਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੋਗਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਚ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਤਾਮ੍
ਰਤੀ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ, ਪਿਆਰੀਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ; ਤੂੰ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ।
ਅਨ੍ਯਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਰੂਪਭਾਗ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਮਾਰਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਸੀਬ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੂੰ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨੀ ਪਾਵੇਂਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਗਚ੍ਛ ਗਙ੍ਗਾਜਲਸ੍ਥਾ ਚ ਨਰਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਮਾਨਯ ਮਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸੁਰਰਾਜਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਜਗਾਮ ਗਙ੍ਗਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪੁਰਾ ਵੈ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤੇ। ਤਤ੍ਰ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਈ।
ਤਤੋ ਯਮੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਾਮਾਰਯਤ੍ਕਂਚਿਦਪਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਬਹੁਲਾ ਬਭੂਵੁਃ ਕਾਲਾਤਿਪਾਤਾਨ੍ਮਰਣਪ੍ਰਹੀਣਾਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਉਥੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਰੁਣਃ ਕੁਬੇਰਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ
ਸੋਮਾ, ਸ਼ਕਰ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਸਾਧਿਆ, ਰੁਦਰ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰੁਵਁਲ੍ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਸਮੇਤਾ ਭਯਾਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਾਦੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤਃ ਸੁਖੇਪ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਨ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਾਧੂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ; ਡਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਵੋ ਭਯਂ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯੋ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਾऽਮਰਾਃ। ਮਾ ਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਭਯਂ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਮਰ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਮਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਨ ਵਿਸ਼ੇषੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਅਵਿਸ਼ੇषਾਦੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾਃ
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਮਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਇਸ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪृਤਃ ਸਤ੍ਰਹੇਤੋ- ਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਿਮੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਗ੍ਰੇ ਕृਤਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਤਤ ਏषਾਂ ਭਵਿਤੈਵਾਨ੍ਤਕਾਲਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯੈਵ ਤਨੁਰ੍ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯੁष੍ਮਾਕਮੁਤ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ। ਸੈषਾਮਨ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਹ੍ਯਨ੍ਤਕਾਲੇ ਨ ਤਤ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾ ਨਰੇषੁ
ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਿਸਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਜਦੇਵਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਯਜਨ੍ਤੇ। ਸਮਾਸੀਨਾਸ੍ਤੇ ਸਮੇਤਾ ਮਹਾਬਲਾ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਮ੍
ਫਿਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੇ ਬਭੂਵੁ- ਸ੍ਤੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰੋ ਜਗਾਮ। ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਯੋषਾਮਥ ਪਾਵਕਪ੍ਰਭਾਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾ
ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੇਖੀ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯੋषਾ ਰੁਦਤੀ ਜਲਾਰ੍ਥਿਨੀ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵ੍ਯਵਗਾਹ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਃ ਪਤਿਤੋ ਜਲੇ ਯ- ਸ੍ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਮਾਸੀਦਥ ਤਤ੍ਰ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਸ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਸੂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਜ੍ਰੀ ਤਦਾਨੀ- ਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਯੋषਿਤਮਨ੍ਤਿਕਾਦ੍ਵੈ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਰੋਦਿषਿ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋ- ਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥ੍ਯਂ ਕਾਮਯੇऽਹਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ
ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ—ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਾਮਿਹ ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰ ਯਦਰ੍ਥਂ ਚਾਹਂ ਰੋਦਿਮਿ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ। ਆਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਤੋ ਗਮਿष੍ਯੇ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸਿ ਤਦ੍ਰੋਦਿਮਿ ਯਤ੍ਕृਤੇऽਹਮ੍
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਮੈਂ, ਨਸੀਬੋਂ ਮਾਰੀ, ਰੋਂਦੀ ਹਾਂ। ਆ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ—ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਰੋਂਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦਾਰਾਤ੍ਤਰੁਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਾਸਨਸ੍ਥਂ ਯੁਵਤੀਸਹਾਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਗਿਰਿਰਾਜਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਪਈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਿਧੀ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੌਪੜ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਮੇਦਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਭੁਵਨਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਈਸ਼ੋऽਹਸ੍ਮੀਤਿ ਸਮਨ੍ਯੁਰਬ੍ਰਵੀ- ਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਹਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ!'—ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਪੜ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਲੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੋ ਜਹਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੈਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤੋऽਭੂਦਥ ਦੇਵਰਾਜ- ਸ੍ਤੇਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਵਤਸ੍ਥੇ
ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਥੰਮ।
ਯਦਾ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਹਾਸ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਮੁਵਾਚ। ਆਨੀਯਤਾਮੇष ਯਤੋऽਹਮਾਰਾ- ਨ੍ਨੈਨਂ ਦਰ੍ਪਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇਤ
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਉਸ ਵਿਚ ਮੁੜ ਘਮੰਡ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਯਾ ਤੁ ਸ੍ਰਸ੍ਤੈਰਙ੍ਗੈਃ ਪਤਿਤੋऽਭੂਦ੍ਧਰਣ੍ਯਾਮ੍। ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗਵਾਨੁਗ੍ਰਤੇਜਾ ਮੈਵਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕृਥਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੇ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਕਰ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਨਿਵਰ੍ਤਯੈਨਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਾਜਂ ਬਲਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤਵਾਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਛਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵਾਵਿਸ਼ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਸਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਃ ਸੂਰ੍ਯਭਾਸਃ
'ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਬੇਹੱਦ ਹਨ। ਮੱਧਲੇ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'