ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਭੁਞ੍ਜਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ। ਅਨ੍ਨਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਨ੍ਨਮੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਝੜ ਗਈ; ਉਹ ਨੇ ਪਲੇਟ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਖਾ ਲਈ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਕਾਮਵ੍ਯਾਹਾਰਿਣਾ ਤਦਾ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤ੍ਯਸਕृਦੁਕ੍ਤਾ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ', ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ।
ਨਾਹਂ ਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਕਟੁਕੋ ਨੇਰ੍ਵ੍ਯਾਵਾਨ੍ਨੈਵ ਕੋਪਨਃ। ਨ ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਦਨੋ ਨ ਕृਸ਼ੋ ਨ ਚ ਲੋਲੁਪਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰੜਾ, ਨਾ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ; ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਮੈਂ ਪਤਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਲਾਲਚੀ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਰਮਯਾਮੀਹ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਸਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਸਿ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂ? ਦੱਸੋ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ।
ਸਾ ਤਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਦਾਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਞ੍ਚਧਾ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਂਲ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਰਮਯ ਤ੍ਵਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਕਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਜੋਕੇ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਤਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਵੈ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ ਪਞ੍ਚਧਾ ਤੁ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਾਲਾਯਨੀਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇष੍ਵਧਿਕਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨਾਲਾਯਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਚਾਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਾਮਰੂਪਵਪੁਃ ਪੁਨਃ। ਯਦਾ ਯਯੌ ਦਿਵਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਦੇਵ ਰਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਚਚਾਰ ਸੋऽਮृਤਾਹਾਰਃ ਸੁਰਲੋਕੇ ਚਚਾਰ ਹ। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਦ੍ਰਿਰਂਸਯਾ। ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਮੇਰੁ ਮੇਰੌ ਵਾਸਮਰੋਚਯਤ੍। ਆਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਯਾ ਸਹ ਤਪੋਧਨਃ
ਮੈਰੂ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਵਾਚ ਚ ਯਥਾऽਨਿਲਃ। ਗਿਰਿਰੂਪਧਰੋ ਯੋਗੀ ਸ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਦਾ ਪੁਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ; ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਯਦਾ ਪੁष੍ਪਾਕੁਲਃ ਸਾਲਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਜਦ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਤ੍ਵਮਨੁਸਂਪੇਦੇ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਨੁਵੇष੍ਟਤੀ। ਪੁਪੋष ਚ ਵਪੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਬੇਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਸਾ ਪੁਪੋष ਸਮਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਪਿ ਚਚਾਰ ਹ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਫਿਰਦੀ; ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਰਾਬਰ ਵਧੀ।
ਤਥਾ ਸਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਾ ਚੈਵ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਰੁਕ ਗਈ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਯੋਗਤਃ। ਏਕਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਦੈਵਾਗ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਰਹੀ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਵ ਸੀਤੇਵ ਬਭੂਵਾਤਿਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਃ ਸ ਵਿਸ਼ੇषਮਧਿਕਂ ਯਯੌ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਦਮਯੰਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤਥ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾ ਤੇ ਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਥਾ। ਸਾ ਵੈ ਨਾਲਾਯਨੀ ਜਜ੍ਞੇ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਨਾ ਸੋਚੇ; ਨਾਲਾਯਣੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਿਵਿਆ ਜੋੜ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾ ਕृष੍ਣਾ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਨਃ ਸਕ੍ਤਂ ਨ ਚਚਾਲ ਕਦਾਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲਗਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਲਾਯਨੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਜਾਤਾ ਮਮਾਧ੍ਵਰੇ ਕृष੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੁਭਾਵਨ ਨਾਲਾਯਣੀ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵੈ ਵਰਃ। ਯਦਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਸਂਭੂਤਾ ਤਵ ਗੇਹੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਹਨ੍ਤ ਤ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਮਾਯਾਃ ਪੌਰ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਰਾ ਨਾਲਾਯਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਚਲੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਨਾਲਾਯਣੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਨ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਚਾਰ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ। ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਸ਼੍ਚ ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਵੈ ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਦਗਲਯਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਦਗਲਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਤੀਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਵਤ੍ਤਦਾ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤृਪ੍ਤਃ ਕਾਮੈਰ੍ਵ੍ਯਰਜ੍ਯਤ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਾ ਤਦਾ ਚਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਪੋਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਃ ਸਦਾ
ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਮੌਦਗਲਯਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਮਾਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਅਵਿਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਕਾਮਾਨਾਂ ਕਾਮਸੇਵਨਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਤੋਂ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਾ ਹ੍ਯਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਾषਸੇ। ਆਚਰਨ੍ਤੀ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁ ਵਚੋ ਮਮ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੰਕ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ, ਤੇ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।