ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਦਵੈਪਾਇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਠੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਵੁਭੌ
ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੀ ਉਥੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤ੍ਸਮੈ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਤਦ੍ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੋ ਬਹੂਨਾਮੇਕਪਤ੍ਨਿਤਾ
ਫਿਰ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਚ ਤੇ ਦਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਵਰਮ੍। ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਞ੍ਚਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਤਾਪੋ ਮਨਸ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮੇਤਿ। ਮਾਤੁਰੇषਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮੇਤਿ
ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਗਲਤਫਹਮੀ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ।
ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਧਰ੍ਮਰਤੌ ਤਪੋਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਞ੍ਚਪਤਿਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਃ। ਤਤ੍ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਰਵਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਾ ਮੋਦਤਾਂ ਵੈ ਕੁਲਂ ਤੇ
ਯਾਜ ਅਤੇ ਉਪਯਾਜ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪੰਜ ਪਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ—ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਲੋਕੇ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਾਰੀਣਾਮਪ੍ਰਧृष੍ਯੋऽਸਿ ਰਾਜਨ੍। ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਯਥਾऽऽਗਤਂ ਪਞ੍ਚਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣ, ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਏषਾ ਨਾਲਾਯਨੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਪਤਿਮ੍। ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਲਾਯਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਮੌਦਗਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਭੂਤਂ ਕਟੁਕਂ ਲੋਲਮੀਰ੍ष੍ਯੁਂ ਸੁਕੋਪਨਮ੍। ਸੁਗਨ੍ਧੇਤਰਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਵਲੀਪਲਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍
ਉਹ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਰੜਾ, ਚੰਚਲ, ਈਰਖਾਲੂ, ਜਲਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਵੀਰੇ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਂ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਨਖਤ੍ਵਚਮ੍। ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਮੁਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਖ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਭੁਞ੍ਜਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ। ਅਨ੍ਨਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਨ੍ਨਮੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਝੜ ਗਈ; ਉਹ ਨੇ ਪਲੇਟ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਖਾ ਲਈ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਕਾਮਵ੍ਯਾਹਾਰਿਣਾ ਤਦਾ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤ੍ਯਸਕृਦੁਕ੍ਤਾ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ', ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ।
ਨਾਹਂ ਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਕਟੁਕੋ ਨੇਰ੍ਵ੍ਯਾਵਾਨ੍ਨੈਵ ਕੋਪਨਃ। ਨ ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਦਨੋ ਨ ਕृਸ਼ੋ ਨ ਚ ਲੋਲੁਪਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰੜਾ, ਨਾ ਥੱਕਿਆ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ; ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਮੈਂ ਪਤਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਲਾਲਚੀ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਰਮਯਾਮੀਹ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਸਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਸਿ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂ? ਦੱਸੋ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ।
ਸਾ ਤਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਦਾਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਞ੍ਚਧਾ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਂਲ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਰਮਯ ਤ੍ਵਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਕਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਜੋਕੇ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਤਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਵੈ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ ਪਞ੍ਚਧਾ ਤੁ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਾਲਾਯਨੀਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇष੍ਵਧਿਕਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨਾਲਾਯਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਚਾਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਾਮਰੂਪਵਪੁਃ ਪੁਨਃ। ਯਦਾ ਯਯੌ ਦਿਵਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਦੇਵ ਰਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਚਚਾਰ ਸੋऽਮृਤਾਹਾਰਃ ਸੁਰਲੋਕੇ ਚਚਾਰ ਹ। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਦ੍ਰਿਰਂਸਯਾ। ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਮੇਰੁ ਮੇਰੌ ਵਾਸਮਰੋਚਯਤ੍। ਆਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਯਾ ਸਹ ਤਪੋਧਨਃ
ਮੈਰੂ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੇषੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਵਾਚ ਚ ਯਥਾऽਨਿਲਃ। ਗਿਰਿਰੂਪਧਰੋ ਯੋਗੀ ਸ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਦਾ ਪੁਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ; ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਯਦਾ ਪੁष੍ਪਾਕੁਲਃ ਸਾਲਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਜਦ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਤ੍ਵਮਨੁਸਂਪੇਦੇ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਨੁਵੇष੍ਟਤੀ। ਪੁਪੋष ਚ ਵਪੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਬੇਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਸਾ ਪੁਪੋष ਸਮਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਪਿ ਚਚਾਰ ਹ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਵਰ੍ਧਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਫਿਰਦੀ; ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਰਾਬਰ ਵਧੀ।
ਤਥਾ ਸਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਾ ਚੈਵ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਰੁਕ ਗਈ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਯੋਗਤਃ। ਏਕਪਤ੍ਨੀ ਤਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਦੈਵਾਗ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਰਹੀ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਵ ਸੀਤੇਵ ਬਭੂਵਾਤਿਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਃ ਸ ਵਿਸ਼ੇषਮਧਿਕਂ ਯਯੌ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਦਮਯੰਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤਥ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾ ਤੇ ਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਥਾ। ਸਾ ਵੈ ਨਾਲਾਯਨੀ ਜਜ੍ਞੇ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਨਾ ਸੋਚੇ; ਨਾਲਾਯਣੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਿਵਿਆ ਜੋੜ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ।