ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੂਤਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮੌ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਤੈਵਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦੂਤ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰੇਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਰੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਸੁਪ੍ਤੇਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਭਵਿष੍ਯੇ ਹਿ ਰੁਰੋਰੁਤ੍ਤਮਤੇਜਸਃ। ਆਯੁषੋऽਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਰ੍ਧਮਲੁਪ੍ਯਤ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲਿਆ।
ਤਤ ਇष੍ਟੇऽਹਨਿ ਤਯੋਃ ਪਿਤਰੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮੁਦਾ। ਵਿਵਾਹਂ ਤੌ ਚ ਰੇਮਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਣ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਹੇਗਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਭਿਹਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਦ ਵੀ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਤਿੱਖੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰੁਰੁਰਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ਮਹਤ੍। ਸ਼ਯਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਸ਼੍ਯਡ੍ਡੁਣ੍ਡੁਭਂ ਵਯਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ḍੁṇḍੁਭਾ ਲਿਆ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਮ੍ਡਂ ਸ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਤਦਾ। ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਰਗਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ḍੁṇḍੁਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦਹਮਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ। ਸਂਰਮ੍ਭਾਚ੍ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਭਿਹਂਸਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦष੍ਟਾਸੀਦ੍ਭੁਜਗੇਨ ਹ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸਮਯੋ ਘੋਰ ਆਤ੍ਮਨੋਰਗ ਵੈ ਕृਤਃ
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੱਪਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭੁਜਂਗਂ ਵੈ ਸਦਾ ਹਨ੍ਯਾਂ ਯਂ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਘਾਂਸਾਮਿ ਜੀਵਿਤੇਨਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੱਪ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੇ ਭੁਜਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਦਸ਼੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਨ੍। ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨਹਿਗਨ੍ਧੇਨ ਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ḍੁṇḍੁਭਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਾਨੇਕਦੁਃਖਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਸੁਖਾਨ੍। ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ, ਕਈ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਸੁਖ ਹਨ। ਹੇ ḍੁṇḍੁਭਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਡੁਣ੍ਡੁਭਸ੍ਯ ਰੁਰੁਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਵਧੀਦ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਮृषਿਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਮ੍
ḍੁṇḍੁਭਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਰੁਃ ਸਂਸ਼ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭੁਜਗ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੋऽਸੀਮਾਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਸੱਪ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ? ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?"
ਅਹਂ ਪੁਰਾ ਰੁਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ऋषਿਰਾਸਂ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭੁਜਗਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਸਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਕੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮ। ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਚੈਵ ਕਾਲਂ ਤੇ ਵਪੁਰੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਸੱਪ? ਤੇ ਇਹ ਰੂਪ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ?
ਸਖਾ ਬਭੂਵ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਗਮੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਭृਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵਾਕ੍ਤਾਤ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਖਗਮ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਸ ਮਯਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਣਂ ਭੁਜਂਗਮਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀषਿਤਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਹ ਵੈ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੱਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਚ ਪੁਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਪੋਧਨਃ। ਨਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਕੋਪੇਨ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਹ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਚਨ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਪਃ ਕृਤੋऽਯਂ ਮਦ੍ਬਿਭੀषਯਾ। ਤਥਾਵੀਰ੍ਯੋ ਭੁਜਂਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਾਨਨ੍ਨਾਸਂ ਤਪੋਧਨ। ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯਸ੍ਤਮਵੋਚਮਹਂ ਤਦਾ
ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਖੇਤਿ ਹਸਤੇਦਂ ਤੇ ਨਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾਕ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਸੋऽਥ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ।" ਜਦ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮੁਹੁਰੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ। ਨਾਨृਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵਿਤੇਦਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਤਪਸੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਯਤ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਨ੍ਮੇ ਤਪੋਧਨ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਹृਦਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਸ੍ਤੁ ਸਦਾऽਨਘ
"ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਤਪਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।"
ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੇਰਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ। `ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਹਮੁਰਗਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
"ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਰੁਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਮਤੇਰਾਤ੍ਮਜੋऽਪਿ ਚ। ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਾਹਮਦ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।