ਸਮੀਪਤੋ ਭੀਮਮਿਦਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਤਥਾऽਸ੍ਮੈ। ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਧਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਾऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਹਿ ਪੂਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਲਈ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਲਿਆਓ; ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਭੀਮਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਂ ਚੈਵ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਾਤ੍। ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਦਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੇਨ ਸੁਤਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਯਥਾ ਨ ਕਾਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ਼ੁਂਲ੍ਕਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਥਾऽਨੁਵृਤ੍ਤਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਕृਤਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲੇ ਨ ਕੁਲੇ ਨ ਗੋਤ੍ਰੇ। ਕृਤੇਨ ਸਜ੍ਯੇਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇਣ ਵਿਦ੍ਧੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਹਿ ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜਾਤ, ਨਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਤਥਾऽਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇਹ ਕृष੍ਣਾ ਜਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ। ਨੈਵਂ ਗਤੇ ਸੌਮਕਿਰਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਤਾਪਮਰ੍ਹਤ੍ਯਸੁਖਾਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸੋ, ਹੇ ਸੌਮਕਿ, ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਯੋऽਸੌ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਰੂਪਾਂ ਹਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾ- ਮਿਮਾਮਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇ
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਐਸੇ ਰੂਪਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਨ੍ਦਬਲੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਜਯਿਤੁਂ ਤਥਾਹਿ। ਨ ਚਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਹੀਨਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਿੱਢ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਾਪਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਤੁਮਦ੍ਯ। ਨ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਾਤਨਮਨ੍ਯਥੇਹ ਕਰ੍ਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵੇਨ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤੋऽਨ੍ਯਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਹ ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਮ੍
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਜਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮਨ੍ਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਹੇਤੋਰੁਪਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚ। ਤਦਾਪ੍ਨੁਵਧ੍ਵਂ ਕृਤਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਤੁ ਚਿਰਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਲਿਆਓ।
ਇਮੇ ਰਥਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਦ੍ਮਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਰ੍ਹਾਃ। ਏਤਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰੈਤ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਤਤ੍
ਇਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠੋ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਕੁਰੁਪੁਂਗਵਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਂ ਪਰਿਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਯਾਨਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਤਾਨਿ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਹੈਕਯਾਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕੋ ਰਥ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਮ੍ਬਰਮਾਲ੍ਯਦਾਨੈ- ਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ ਆਭਰਣੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ। ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਗੀਤਧ੍ਵਨਿਵਾਦ੍ਯਘੋषੈ- ਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—
ਸਂਗੀਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦੀਪੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੈਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸ ਵੈ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਗ੍ਰ੍ਯਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨੇਨ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਨृਪਾਯ ਗਤ੍ਵਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਭਾਰਤ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਜਿਜ੍ਞਾਸਯੈਵਾਥ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨ੍ਯੁਪਸਂਜਹਾਰ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਆਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਇਆ।
ਫਲਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਿ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਤਥਾऽऽਸਨਾਨਿ। ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਥ ਚੈਵ ਰਜ੍ਜੂ- ਰ੍ਬੀਜਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृषੀਨਿਮਿਤ੍ਤਮ੍
ਫਲ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਕਤਰ, ਢਾਲਾਂ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਬੀਜ ਆਦਿ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਿਲ੍ਪੇषੁ ਚ ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਯਖਿਲੇਨ ਤਤ੍ਰ। ਕ੍ਰੀਡਾਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰੋਪਜਹਾਰ ਰਾਜਾ
ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਥੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਖਡ੍ਗਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਰਥਾਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਃ। ਧਨੂਂषਿ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਸ਼੍ਚ
ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਢਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥਿਆਰ—
ਪ੍ਰਾਸਾ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਮ੍। ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਵਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਵਾਸੋ ਵਿਵਿਧਂ ਚ ਤਤ੍ਰ
ਭਾਲੇ, ਗੱਦੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਆਸਨ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਤੁ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵੀ- ਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਵਿਵੇਸ਼। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਕੌਰਵਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਧਰਮਵਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਰਮ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਤੀਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਰ੍षਭਾਕ੍ਸ਼ਾਨਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਨ੍। ਗੂਢੋਤ੍ਤਰਾਂਸਾਨ੍ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਭੋਗ- ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੂਨ੍ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਮਹਾਂ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਦੇ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੋਢੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਰਲੇ ਮਰਦ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥੈਵ। ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਖਿਲੇਨ ਰਾਜ- ਨ੍ਹਰ੍षਂ ਸਮਾਪੇਤੁਰਤੀਵ ਤਤ੍ਰ
ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਰਮਾਸਨੇषੁ ਸਪਾਦਪੀਠੇष੍ਵਵਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾਃ। ਯਥਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾ- ਸ੍ਤਥਾ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਮੰਜੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਭੋਜਨੀਯਂ ਪਾਤ੍ਰੀषੁ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਰਾਜਤੀषੁ। ਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਮृष੍ਟਵੇषਾਃ ਸਂਭੋਜਕਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਜਹ੍ਰੁਰਨ੍ਨਮ੍
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਆਇਆ। ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾ ਯਥਾਤ੍ਮਕਾਮਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਸੂਨਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਤੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨृਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਰਦ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਖਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਵੀਰ ਸਭ ਯੁੱਧ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰਾਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯੈਃ। ਸਮਰ੍ਥਯਾਮਾਸੁਰੁਪੇਤ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪ, ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤ ਆਹੂਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਕਥਂ ਜਾਨੀਮ ਭਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨੁਤ
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀਏ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?'
ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ਵਾ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨਥ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਜਾਨ੍। ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਰਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
'...ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਵੈਸ਼ ਹੋ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ ਹੋ?'