ਤੇ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾ ਇਵ ਕਾਲਮੇਘਾਃ ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਥਯਾਂਬਭੂਵੁਃ। ਨ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰੌਪਯਿਕੀਃ ਕਥਾਸ੍ਤਾ ਨ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਂਗਵਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍। ਆਸ਼ਾ ਹਿ ਨੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਾ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਞ੍ਸ਼ृਣੁਮੋऽਗ੍ਨਿਦਾਹਾਤ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਯਥਾ ਹਿ ਭਾषਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਛਨ੍ਨਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰੇषਾਯਾਮਾਸ ਤੇषਾਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਯੁष੍ਮਾਨਿਤਿ ਭਾषਮਾਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਸ੍ਥ ਕਚ੍ਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ 'ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ।'
ਗृਹੀਤਵਾਕ੍ਯੋ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰੋਧਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਮਭਿਧਾਯ ਤੇषਾਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਯਥਾਵ- ਦੁਵਾਚ ਚਾਨੁਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਵਨੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋ ਵਰਦੋ ਵਰਾਰ੍ਹਾਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਦ੍ਧਾਰਮਿਮਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ਸਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੋਗਯੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ।
ਆਖ੍ਯਾਤ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਪਦਂ ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਧ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਮਮੇਦਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਚ ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ
ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੱਸੋ; ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਮੇਰਾ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਚਾਤ੍ਮਸਮੋ ਬਭੂਵ। ਤਸ੍ਯੈष ਕਾਮੋ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮੇਯਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਕੌਰਵਸ੍ਯ
ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਹਿ ਕਾਮੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਗਾਃ। ਯਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵੈ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁ- ਰ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਸੁਤਾਂ ਮਮੈਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੋ, ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਚੌੜੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ।
ਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਮਮੇਦਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਹਿਤਂ ਤਦੇਤਤ੍। ਅਥੋਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤੋ ਵਿਨੀਤਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ
ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮੀਪਤੋ ਭੀਮਮਿਦਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਤਥਾऽਸ੍ਮੈ। ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਧਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਾऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਹਿ ਪੂਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਲਈ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਲਿਆਓ; ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਭੀਮਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਂ ਚੈਵ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਾਤ੍। ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਦਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੇਨ ਸੁਤਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਯਥਾ ਨ ਕਾਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ਼ੁਂਲ੍ਕਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਥਾऽਨੁਵृਤ੍ਤਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਕृਤਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲੇ ਨ ਕੁਲੇ ਨ ਗੋਤ੍ਰੇ। ਕृਤੇਨ ਸਜ੍ਯੇਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇਣ ਵਿਦ੍ਧੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਹਿ ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜਾਤ, ਨਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਤਥਾऽਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇਹ ਕृष੍ਣਾ ਜਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ। ਨੈਵਂ ਗਤੇ ਸੌਮਕਿਰਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਤਾਪਮਰ੍ਹਤ੍ਯਸੁਖਾਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸੋ, ਹੇ ਸੌਮਕਿ, ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਯੋऽਸੌ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਰੂਪਾਂ ਹਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾ- ਮਿਮਾਮਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇ
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਐਸੇ ਰੂਪਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਨ੍ਦਬਲੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਜਯਿਤੁਂ ਤਥਾਹਿ। ਨ ਚਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਹੀਨਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਿੱਢ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਾਪਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਤੁਮਦ੍ਯ। ਨ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਾਤਨਮਨ੍ਯਥੇਹ ਕਰ੍ਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵੇਨ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤੋऽਨ੍ਯਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਹ ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਮ੍
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਜਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮਨ੍ਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਹੇਤੋਰੁਪਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚ। ਤਦਾਪ੍ਨੁਵਧ੍ਵਂ ਕृਤਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਤੁ ਚਿਰਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਲਿਆਓ।
ਇਮੇ ਰਥਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਦ੍ਮਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਰ੍ਹਾਃ। ਏਤਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰੈਤ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਤਤ੍
ਇਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠੋ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਕੁਰੁਪੁਂਗਵਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਂ ਪਰਿਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਯਾਨਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਤਾਨਿ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਹੈਕਯਾਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕੋ ਰਥ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਮ੍ਬਰਮਾਲ੍ਯਦਾਨੈ- ਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾ ਆਭਰਣੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ। ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਗੀਤਧ੍ਵਨਿਵਾਦ੍ਯਘੋषੈ- ਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—
ਸਂਗੀਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦੀਪੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੈਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਸ ਵੈ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਗ੍ਰ੍ਯਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨੇਨ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਨृਪਾਯ ਗਤ੍ਵਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਭਾਰਤ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਜਿਜ੍ਞਾਸਯੈਵਾਥ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨ੍ਯੁਪਸਂਜਹਾਰ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਆਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਇਆ।
ਫਲਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਿ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਤਥਾऽऽਸਨਾਨਿ। ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਥ ਚੈਵ ਰਜ੍ਜੂ- ਰ੍ਬੀਜਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕृषੀਨਿਮਿਤ੍ਤਮ੍
ਫਲ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਕਤਰ, ਢਾਲਾਂ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਬੀਜ ਆਦਿ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਿਲ੍ਪੇषੁ ਚ ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਯਖਿਲੇਨ ਤਤ੍ਰ। ਕ੍ਰੀਡਾਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰੋਪਜਹਾਰ ਰਾਜਾ
ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਥੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਖਡ੍ਗਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਰਥਾਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਃ। ਧਨੂਂषਿ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਸ਼੍ਚ
ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਢਾਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥਿਆਰ—
ਪ੍ਰਾਸਾ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਮ੍। ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਵਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਵਾਸੋ ਵਿਵਿਧਂ ਚ ਤਤ੍ਰ
ਭਾਲੇ, ਗੱਦੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਆਸਨ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।