ਯੋऽਸੌ ਯੁਵਾ ਵ੍ਯਾਯਤਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੀ ਦੇਵਸਮਾਨਰੂਪਃ। ਯਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨਧਿਜ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਯਃ ਪਾਤਿਤਵਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਪਹਿਨਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ—'
ਅਸਜ੍ਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਵृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਰਭਿਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ। ਚਕ੍ਰਾਮ ਵਜ੍ਰੀਵ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਜੁष੍ਟਃ
'ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਕृष੍ਮਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਜਿਨਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ਤਂ ਨਾਗਂ ਯਥਾ ਨਾਗਵਧੂਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ। `ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮੀ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਤਤ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਆਮ, ਨੌਜਵਾਨ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।'
ਯਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਕਾਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਙ੍ਕੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਵੀਰ੍ਯਮ੍।' ਅਮृष੍ਯਮਾਣੇषੁ ਨਰਾਧਿਪੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਤ੍ਸੁ
'ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਤਪੁਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।'
ਤਤੋऽਪਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਾਰੁਜ੍ਯ ਮਹੀਪ੍ਰਰੋਹਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਲਯਤ੍ਤੇਨ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵੌਘਾਨ੍ ਭੀਮੋऽਨ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤੋ ਯਥੈਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਰ੍ਚਿਰਿਵਾਨਲਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਤਰ੍ਕਃ। ਤਥਾਵਿਧੈਰੇਵ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰੈ- ਰੁਪੋਪਵਿष੍ਟੈਸ੍ਤ੍ਰਿਬਿਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਇਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਵੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਾਦਾ- ਵੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕृष੍ਣਾਮਭਿਵਾਦਯੇਤਿ। ਸ੍ਥਿਤੌ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਚਾਰਾਯ ਗਤਾ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਦਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਾਚ੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ। ਤਾਂ ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਪਰਿਵੇष੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਭੁਙ੍ਕ੍ਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਖ ਲਈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਤੇषਾਂ ਚਰਣੋਪਧਾਨੇ। ਆਸੀਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਭਾਜਿਨਾਗ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣੋਪਪਨ੍ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕੀਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੌਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤੇ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾ ਇਵ ਕਾਲਮੇਘਾਃ ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਥਯਾਂਬਭੂਵੁਃ। ਨ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰੌਪਯਿਕੀਃ ਕਥਾਸ੍ਤਾ ਨ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਂਗਵਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍। ਆਸ਼ਾ ਹਿ ਨੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਾ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਞ੍ਸ਼ृਣੁਮੋऽਗ੍ਨਿਦਾਹਾਤ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਯਥਾ ਹਿ ਭਾषਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਛਨ੍ਨਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰੇषਾਯਾਮਾਸ ਤੇषਾਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਯੁष੍ਮਾਨਿਤਿ ਭਾषਮਾਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਸ੍ਥ ਕਚ੍ਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ 'ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ।'
ਗृਹੀਤਵਾਕ੍ਯੋ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰੋਧਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਮਭਿਧਾਯ ਤੇषਾਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਯਥਾਵ- ਦੁਵਾਚ ਚਾਨੁਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਵਨੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋ ਵਰਦੋ ਵਰਾਰ੍ਹਾਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਦ੍ਧਾਰਮਿਮਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ਸਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੋਗਯੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ।
ਆਖ੍ਯਾਤ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਪਦਂ ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਮ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਧ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਮਮੇਦਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਚ ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ
ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੱਸੋ; ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਮੇਰਾ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਚਾਤ੍ਮਸਮੋ ਬਭੂਵ। ਤਸ੍ਯੈष ਕਾਮੋ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮੇਯਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਕੌਰਵਸ੍ਯ
ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਹਿ ਕਾਮੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਗਾਃ। ਯਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵੈ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁ- ਰ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਸੁਤਾਂ ਮਮੈਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੋ, ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਚੌੜੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ।
ਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਮਮੇਦਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਹਿਤਂ ਤਦੇਤਤ੍। ਅਥੋਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤੋ ਵਿਨੀਤਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ
ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮੀਪਤੋ ਭੀਮਮਿਦਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਤਥਾऽਸ੍ਮੈ। ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਧਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਾऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਹਿ ਪੂਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਲਈ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਲਿਆਓ; ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਭੀਮਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਂ ਚੈਵ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਾਤ੍। ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਦਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੇਨ ਸੁਤਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਯਥਾ ਨ ਕਾਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ਼ੁਂਲ੍ਕਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਥਾऽਨੁਵृਤ੍ਤਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਧੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਕृਤਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲੇ ਨ ਕੁਲੇ ਨ ਗੋਤ੍ਰੇ। ਕृਤੇਨ ਸਜ੍ਯੇਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇਣ ਵਿਦ੍ਧੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਹਿ ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜਾਤ, ਨਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਤਥਾऽਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇਹ ਕृष੍ਣਾ ਜਿਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ। ਨੈਵਂ ਗਤੇ ਸੌਮਕਿਰਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਤਾਪਮਰ੍ਹਤ੍ਯਸੁਖਾਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸੋ, ਹੇ ਸੌਮਕਿ, ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਯੋऽਸੌ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਰੂਪਾਂ ਹਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾ- ਮਿਮਾਮਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇ
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਐਸੇ ਰੂਪਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮਨ੍ਦਬਲੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਜਯਿਤੁਂ ਤਥਾਹਿ। ਨ ਚਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਹੀਨਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਿੱਢ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਾਪਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਤੁਮਦ੍ਯ। ਨ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਾਤਨਮਨ੍ਯਥੇਹ ਕਰ੍ਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵੇਨ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤੋऽਨ੍ਯਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯਨ੍ਨਿਹ ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਮ੍
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਜਨ੍ਯਾਰ੍ਥਮਨ੍ਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਹੇਤੋਰੁਪਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚ। ਤਦਾਪ੍ਨੁਵਧ੍ਵਂ ਕृਤਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਤੁ ਚਿਰਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਲਿਆਓ।