ਭਦ੍ਰਂ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਨਿਹਿਤਂ ਯਦ੍ਗੁਹਾਯਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਧ੍ਵਂ ਜ੍ਵਲਨਾ ਇਵੈਧਮਾਨਾਃ। ਮਾ ਵੋ ਵਿਦ੍ਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਕੇਚਿਦੇਵ ਯਾਸ੍ਯਾਵਹੇ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯੈਵ ਤਾਵਤ੍। ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਰੀਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਬਲਦੇਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੰਨ੍ਹੇ ਵਧੋ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣੇ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ। ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮਨਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨੌ। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਯਾਨ੍ਤੌ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਰੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸੋਜ੍ਞਾਯਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਾਨਵਧਾਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਯਮਾਰਾਨ੍ਨਿਲੀਨੋऽਭੂਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਉਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਾਯਂ ਚ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਰਿਪੁਪ੍ਰਮਾਥੀ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵੌ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਨਿਵੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਮ ਦੁਆਰ ਭਰਾ, ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਾਲ ਦੱਸਣ ਆਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਾ- ਮੁਵਾਚ ਕਾਲੇ ਵਚਨਂ ਵਦਾਨ੍ਯਾ। ਤਤੋऽਗ੍ਰਮਾਦਾਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰੇ ਬਲਿਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦੇ।'
ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦਦਸ੍ਵ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯੇ ਪਰਿਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ। ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰ- ਮਰ੍ਧਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਮਮ ਚਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦੇ, ਅੱਧਾ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਤੇ ਅੱਧਾ ਮੇਰੇ ਲਈ।
ਅਰ੍ਧਂ ਤੁ ਭੀਮਾਯ ਚ ਦੇਹਿ ਭਦ੍ਰੇ ਯ ਏष ਨਾਗਰ੍षਭਤੁਲ੍ਯਰੂਪਃ। ਗੌਰੋ ਯੁਵਾ ਸਂਹਨਨੋਪਪਨ੍ਨ ਏषੋ ਹਿ ਵੀਰੋ ਬਹੁਭੁਕ੍ ਸਦੈਵ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦੇ, ਪਿਆਰੀਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਲਦ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਗੋਰਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਾ ਹृष੍ਟਰੂਪੈਵ ਤੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਾਧ੍ਵਵਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ। ਯਥਾਵਦੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਭੁਜੁਸ੍ਤਦਨ੍ਨਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ।
ਕੁਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਭੂਮੌ ਸ਼ਯਨਂ ਚਕਾਰ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ। ਅਥਾਤ੍ਮਕੀਯਾਨ੍ਯਜਿਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੀਰਾਃ ਸੁषੁਪੁਰ੍ਧਰਣ੍ਯਾਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਨੇ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਵਿਛਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਏ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਕਾਨ੍ਤਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਨਾਮ੍। ਕੁਨ੍ਤੀ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਬਭੂਵ ਤੇषਾਂ ਪਾਦਾਨ੍ਤਰੇ ਚਾਥ ਬਭੂਵ ਕृष੍ਣਾ
ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੋਏ। ਕੁੰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਸੀ।
ਅਸ਼ੇਤ ਭੂਮੌ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪਾਦੋਪਧਾਨੀਵ ਕृਤਾ ਕੁਸ਼ੇषੁ। ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਮਨਸਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਾਵਮੇਨੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍
ਉਹ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਈ, ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਥਯਾਂਬਭੂਵੁਃ ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪृਤਨਾਧਿਕਾਰਾਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਨ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—ਲੜਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਆਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ।
ਤੇषਾਂ ਕਥਾਸ੍ਤਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍। ਸੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਤਦਾ ਨਿषਣ੍ਣਾਂ ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸੁਣੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਕਥਿਤਂ ਚੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ। ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਾਯਾਖਿਲੇਨ ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਗਾਮ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਹ ਰਾਤ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤੁਰਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪ- ਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਦਮਾਨਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਸਾ ਗਤਾ ਕੇਨ ਨੀਤਾ ਚ ਕृष੍ਣਾ
ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਨ ਹੀਨਜੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯੇਨ ਵਾ ਕਰਦੇਨੋਪਪਨ੍ਨਾ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪਦਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਪਙ੍ਕਦਿਗ੍ਧਂ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਮਾਲਾ ਪਤਿਤਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ
'ਕਦੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਘੱਟ ਜਾਤੀ ਦੇ ਜਾਂ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਟੈਕਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ? ਕਦੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਕੀਂਚੜ ਵਿਚ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ?'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਵਰੋ ਮਨੁष੍ਯ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਵਰ੍ਣੋऽਪ੍ਯੁਤ ਏਵ ਕਚ੍ਚਿਤ੍। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਾਮੋ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦਃ ਕृष੍ਣਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਕृਤੋऽਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ
'ਕਦੇ ਉਹ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ? ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਪੈਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪੁੱਤ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸਂਯੁਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਰਰ੍षਭੇਣ। ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਕੋऽਸੌ ਵਿਜੇਤਾ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਮਮਾਦ੍ਯ
'ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਰਥਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਲਈ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਜੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿ- ਤ੍ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਯ ਧ੍ਰਿਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਯਵੀਯਸਾऽਧ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤਂ ਨਿਹਤਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍
'ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਕੁਰੂ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਤ ਹਨ? ਅੱਜ ਨੌਜਵਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਸੀ?'
ਤਤਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਃ ਪਰਿਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਥ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸੋਮਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਬਰ੍ਹੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਥਾ ਯੇਨ ਹृਤਾ ਚ ਕृष੍ਣਾ
ਫਿਰ, ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਸੋਮਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ।
ਯੋऽਸੌ ਯੁਵਾ ਵ੍ਯਾਯਤਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੀ ਦੇਵਸਮਾਨਰੂਪਃ। ਯਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨਧਿਜ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਯਃ ਪਾਤਿਤਵਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਪਹਿਨਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ—'
ਅਸਜ੍ਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਵृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਰਭਿਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ। ਚਕ੍ਰਾਮ ਵਜ੍ਰੀਵ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਜੁष੍ਟਃ
'ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਕृष੍ਮਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਜਿਨਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ਤਂ ਨਾਗਂ ਯਥਾ ਨਾਗਵਧੂਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ। `ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮੀ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਤਤ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਆਮ, ਨੌਜਵਾਨ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।'
ਯਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਕਾਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਙ੍ਕੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਵੀਰ੍ਯਮ੍।' ਅਮृष੍ਯਮਾਣੇषੁ ਨਰਾਧਿਪੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਤ੍ਸੁ
'ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਤਪੁਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।'
ਤਤੋऽਪਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਾਰੁਜ੍ਯ ਮਹੀਪ੍ਰਰੋਹਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਲਯਤ੍ਤੇਨ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵੌਘਾਨ੍ ਭੀਮੋऽਨ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤੋ ਯਥੈਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਰ੍ਚਿਰਿਵਾਨਲਸ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਤਰ੍ਕਃ। ਤਥਾਵਿਧੈਰੇਵ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰੈ- ਰੁਪੋਪਵਿष੍ਟੈਸ੍ਤ੍ਰਿਬਿਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਇਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਵੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਾਦਾ- ਵੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕृष੍ਣਾਮਭਿਵਾਦਯੇਤਿ। ਸ੍ਥਿਤੌ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਚਾਰਾਯ ਗਤਾ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਦਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਾਚ੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ। ਤਾਂ ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਪਰਿਵੇष੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਭੁਙ੍ਕ੍ਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਖ ਲਈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਤੇषਾਂ ਚਰਣੋਪਧਾਨੇ। ਆਸੀਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਭਾਜਿਨਾਗ੍ਰਾਸ੍ਤਰਣੋਪਪਨ੍ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕੀਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੌਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।