ਕृष੍ਣੇ ਵਿष੍ਣੌ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਲੋਕੇਸ਼ੇऽਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਿ। ਯਦਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਜੀਵਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਵਿਲਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਰੁਰੌ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਰੁਰੂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖਣ ਆਇਆ।
ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਚ੍ਛੁਚਿਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਵਚਨਂ ਰੁਰੁਮਾਭਾष੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਫ-ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਭਗਤ ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਬਚਨ ਸੁਣ।
ਅਭਿਧਤ੍ਸੇ ਹ ਯਦ੍ਵਾਚਾ ਰੁਰੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨ ਤਨ੍ਮृषਾ। ਨ ਤੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਯੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਾਯੁषਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਰੁਰੂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਗਤਾਯੁਰੇषਾ ਕृਪਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋਃ ਸੁਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੇ ਮਨਸ੍ਤਾਤ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਧੀ ਹੁਣ ਜਿੰਦੋਂ ਖੁੰਝ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ।
ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਤਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਹ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਪਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਹ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕ ਉਪਾਯਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਬੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਖੇਚਰ। ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਏਵਮੁਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰੁਰੋ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਦ੍ਵਰਾ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ।
ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਰਣਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੂਤਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮੌ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਤੈਵਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦੂਤ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰੇਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਰੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਸੁਪ੍ਤੇਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਭਵਿष੍ਯੇ ਹਿ ਰੁਰੋਰੁਤ੍ਤਮਤੇਜਸਃ। ਆਯੁषੋऽਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਰ੍ਧਮਲੁਪ੍ਯਤ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲਿਆ।
ਤਤ ਇष੍ਟੇऽਹਨਿ ਤਯੋਃ ਪਿਤਰੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮੁਦਾ। ਵਿਵਾਹਂ ਤੌ ਚ ਰੇਮਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਣ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਹੇਗਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਭਿਹਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਦ ਵੀ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਤਿੱਖੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰੁਰੁਰਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ਮਹਤ੍। ਸ਼ਯਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਸ਼੍ਯਡ੍ਡੁਣ੍ਡੁਭਂ ਵਯਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ḍੁṇḍੁਭਾ ਲਿਆ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਮ੍ਡਂ ਸ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਤਦਾ। ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਰਗਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ḍੁṇḍੁਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦਹਮਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ। ਸਂਰਮ੍ਭਾਚ੍ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਭਿਹਂਸਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦष੍ਟਾਸੀਦ੍ਭੁਜਗੇਨ ਹ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸਮਯੋ ਘੋਰ ਆਤ੍ਮਨੋਰਗ ਵੈ ਕृਤਃ
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੱਪਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭੁਜਂਗਂ ਵੈ ਸਦਾ ਹਨ੍ਯਾਂ ਯਂ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਘਾਂਸਾਮਿ ਜੀਵਿਤੇਨਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੱਪ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੇ ਭੁਜਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੇ ਦਸ਼੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਨ੍। ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨਹਿਗਨ੍ਧੇਨ ਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ḍੁṇḍੁਭਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਾਨੇਕਦੁਃਖਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਸੁਖਾਨ੍। ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ, ਕਈ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਸੁਖ ਹਨ। ਹੇ ḍੁṇḍੁਭਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਡੁਣ੍ਡੁਭਸ੍ਯ ਰੁਰੁਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਵਧੀਦ੍ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਮृषਿਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਮ੍
ḍੁṇḍੁਭਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਰੁਃ ਸਂਸ਼ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭੁਜਗ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੋऽਸੀਮਾਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਸੱਪ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ? ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?"
ਅਹਂ ਪੁਰਾ ਰੁਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ऋषਿਰਾਸਂ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭੁਜਗਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਸਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਕੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮ। ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਚੈਵ ਕਾਲਂ ਤੇ ਵਪੁਰੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਸੱਪ? ਤੇ ਇਹ ਰੂਪ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ?
ਸਖਾ ਬਭੂਵ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਗਮੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਭृਸ਼ਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵਾਕ੍ਤਾਤ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਖਗਮ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।