ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸਂ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਵृਤਾ ਪृਥਾ। ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਜਨਪ੍ਰਾਯੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ ਮੇਘਸਂਪ੍ਲੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਦਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਮਹਤ੍ਯਥਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਘਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਵृਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਬਾਦਲਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਪਾਰ੍ਥੌ ਪृਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੌ। ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯਥਾਵੇਦਯਤਾਂ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਕੁਟੀਗਤਾ ਸਾ ਤ੍ਵਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਕष੍ਟਂ ਮਯਾ ਭਾषਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।' ਪਰ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ।'
ਸਾऽਧਰ੍ਮਭੀਤਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਾਮ੍। ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਜਗਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਚੇਦਮ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਕੁੰਤੀ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਇਯਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਵਾਨੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਮਯਿ ਸਂਨਿਸृष੍ਟਾ। ਯਥੋਚਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾऽਪਿ ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਨृਪ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ', ਪਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਕਥਂ ਨਾਨृਤਮੁਕ੍ਤਮਦ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮृषਭ ਬ੍ਰਵੀਹਿ। ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਮਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚੋਪਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮੇਚ੍ਚ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਵੀਰੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜਾ। ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ਼ੋਭਿष੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ। ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤਾਮਗ੍ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਸਾਹ ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਃ
ਫਾਲਗੁਨ, ਤੂੰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕੇਗੀ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਬਾਲੀਏ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜ।
ਮਾ ਮਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਭਾਜਂ ਕृਥਾ ਨ ਧਰ੍ਮੋऽਯਮਸ਼ਿष੍ਟਦृष੍ਟਃ। ਭਵਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤੋऽਯਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਾ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ, ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤਤੋ ਨਕੁਲੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਯਂ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਵृਕੋਦਰੋऽਹਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਿਯਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਤੋ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਕੁਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਸਹਦੇਵ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਮੈਂ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ—ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਯਤ੍ਕਰਣੀਯਮਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾ- ਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ
ਹੁਣ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੀ ਸੋਚ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸੀਨਾ ਹृਦਯੈਸ੍ਤਾਮਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਸਭ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਨੋਭਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਮ੍ਯਂ ਹਿ ਰੂਪਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬਭੂਵਾਧਿਕਮਨ੍ਯਾਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਆਪ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇੰਨੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣਾਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਭਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਾਕਾਰਭਾਵਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਵਚਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਰ੍षਭਃ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਵੈਪਾਇਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਿਥੋ ਭੇਦਭਯਾਨ੍ਨृਪਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਨਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਆਖਿਆ: 'ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸਤਾऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍। ਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋ- ਰਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਨ੍ਮੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠ
ਕੇਸ਼ਵਾ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤ- ਨ੍ਨਾਰੋਪਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਵਾਦੇਵ ਬਭੂਵ ਲੋਕੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਯ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲ ਰਹੀ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇਣੋਤ੍ਤਮੇਨ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਰੇਕਵੀਰਃ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤੀਤ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਅਸਮਰਥ ਸਨ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਧਨੰਜਯ, ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਵਿਤ੍ਸਨ੍ਵਿਵਿਧੈਰੁਪਾਯੈਃ। ਨ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਿਯੇਪ ਕਰ੍ਤੁਂ ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਯੇष੍ਟਤਮਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤਨਯਾਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍। ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਮਨੋਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸੀ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਾ- ਨਾਸ਼ਂਸਮਾਨਃ ਸਹਰੌਹਿਣੇਯਃ। ਜਗਾਮ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਯਤ੍ਰਾਸਤੇ ਤੇ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਾਰਖਾਨੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਰੌਹਿਣੇਯਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚਾ- ਪ੍ਯੁਪੋਪਵਿष੍ਟਾਞ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨ੍
ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍। ਕृष੍ਣੋऽਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪਾਦੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਜਾਮੀਢ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ।'
ਤਥੈਵ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨੁ ਰੌਹਿਣੇਯ- ਸ੍ਤੌ ਚਾਪਿ ਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਰਵੋऽਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ। ਪਿਤृष੍ਵਸੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਾ- ਵਗृਹ੍ਣਤਾਂ ਭਾਰਤਮੁਖ੍ਯ ਪਾਦੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਯਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਿਤਰ-ਭਰਾ ਸਨ, ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਪੈਰ ਗਲੇ ਲਾਏ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕृष੍ਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ। ਕਥਂ ਵਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤ੍ਵਯੇਹ ਗੂਢਾ ਵਸਨ੍ਤੋ ਵਿਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਕੁਰੁ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੂਢੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਯਤ ਏਵ ਰਾਜਨ੍। ਤਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਤੀਤ੍ਯ ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਾਨੁषੇषੁ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਲੁਕਣ ਤੇ ਵੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਵਕਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਯੂਯਂ ਘੋਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਾਹਾਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਪੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਨ ਸਕਾਮੋऽਭਵਿष੍ਯਤ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਭਾਗ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।