ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਾਪਰਾਧਾऽਪਿਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਅਥੈਨਾਨੁਪਲਭ੍ਯੇਹ ਪੁਨਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਹਰ ਵੇਲੇ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਅਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਂਯੁਗੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੌ ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਃ। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹੀਪਤੀਂਸ੍ਤਾ- ਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਬ੍ਧੇਤ੍ਯਨੁਨੀਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁੜੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਯਥਾਵਾਸਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰੋ ਰਙ੍ਗਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਾ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੁਕਾਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਇੰਝ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੌ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਿਭਿਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਰੂਰੂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਓਟ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਜਨਸਂਬਾਧਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ। ਕृष੍ਣਯਾਨੁਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨृਵੀਰੌ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਘਨੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ। ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਸੋਚਣੇ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ਕਾਲੇ ਚ ਲਿਙ੍ਘਿਤੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਏ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਮਾਯਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸੁਘੋਰੈਰ੍ਦृਢਵੈਰਿਭਿਃ। ਵਿਪਰੀਤਂ ਮਤਂ ਜਾਤਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਿੱਦੀ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਮਨ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸਂ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਵृਤਾ ਪृਥਾ। ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਜਨਪ੍ਰਾਯੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ ਮੇਘਸਂਪ੍ਲੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਦਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਮਹਤ੍ਯਥਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਘਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਵृਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਬਾਦਲਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਪਾਰ੍ਥੌ ਪृਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੌ। ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯਥਾਵੇਦਯਤਾਂ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਕੁਟੀਗਤਾ ਸਾ ਤ੍ਵਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਕष੍ਟਂ ਮਯਾ ਭਾषਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।' ਪਰ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ।'
ਸਾऽਧਰ੍ਮਭੀਤਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਾਮ੍। ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਜਗਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਚੇਦਮ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਕੁੰਤੀ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਇਯਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਵਾਨੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਮਯਿ ਸਂਨਿਸृष੍ਟਾ। ਯਥੋਚਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾऽਪਿ ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਨृਪ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ', ਪਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਕਥਂ ਨਾਨृਤਮੁਕ੍ਤਮਦ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮृषਭ ਬ੍ਰਵੀਹਿ। ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਮਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚੋਪਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮੇਚ੍ਚ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਵੀਰੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜਾ। ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ਼ੋਭਿष੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ। ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤਾਮਗ੍ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਸਾਹ ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਃ
ਫਾਲਗੁਨ, ਤੂੰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕੇਗੀ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਬਾਲੀਏ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜ।
ਮਾ ਮਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਭਾਜਂ ਕृਥਾ ਨ ਧਰ੍ਮੋऽਯਮਸ਼ਿष੍ਟਦृष੍ਟਃ। ਭਵਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤੋऽਯਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਾ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ, ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤਤੋ ਨਕੁਲੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਯਂ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਵृਕੋਦਰੋऽਹਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਿਯਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਤੋ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਕੁਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਸਹਦੇਵ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਮੈਂ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ—ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਯਤ੍ਕਰਣੀਯਮਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾ- ਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ
ਹੁਣ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੀ ਸੋਚ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸੀਨਾ ਹृਦਯੈਸ੍ਤਾਮਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਸਭ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਨੋਭਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਮ੍ਯਂ ਹਿ ਰੂਪਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਬਭੂਵਾਧਿਕਮਨ੍ਯਾਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਆਪ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇੰਨੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣਾਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਭਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਤੇषਾਮਾਕਾਰਭਾਵਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਵਚਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਰ੍षਭਃ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਵੈਪਾਇਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਿਥੋ ਭੇਦਭਯਾਨ੍ਨृਪਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਨਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਆਖਿਆ: 'ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸਤਾऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍। ਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋ- ਰਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਨ੍ਮੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠ
ਕੇਸ਼ਵਾ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤ- ਨ੍ਨਾਰੋਪਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਵਾਦੇਵ ਬਭੂਵ ਲੋਕੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋऽਸ੍ਯ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲ ਰਹੀ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।