ਦ੍ਵਾਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਕ੍ਰੂਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੌ ਬਲੇ। ਯੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਨਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
'ਇਥੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਥ ਕੌਰਵਾਃ। ਜਹृषੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਥਾऽਤਿष੍ਠਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫੇਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ। ਵਿਜਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਰਣ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਚਾਪਯਾਤੇ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇ ਰਣਾਤ੍।' ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਵਿਮੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੌ। ਵਿਜ੍ਞਾਯੇਤਾਂ ਕ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨੌ ਕ੍ਵਨਿਵਾਸੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।'
ਕੋ ਹਿ ਰਾਧਾਸੁਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਰਾਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਦੇ।
ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਕੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਥਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੈਵ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾਂਵਰਮ੍। ਬਲਦੇਵਾਦृਤੇ ਵੀਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਜਾਂ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵੀਰਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਵਾऽਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਹਾਰੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਵृਤਾਤ੍
ਵੀਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਐਸੇ ਜੰਗੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜੰਗ ਛੱਡੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਾਪਰਾਧਾऽਪਿਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਅਥੈਨਾਨੁਪਲਭ੍ਯੇਹ ਪੁਨਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਹਰ ਵੇਲੇ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਅਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਂਯੁਗੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੌ ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਃ। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹੀਪਤੀਂਸ੍ਤਾ- ਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਬ੍ਧੇਤ੍ਯਨੁਨੀਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁੜੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਯਥਾਵਾਸਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰੋ ਰਙ੍ਗਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਾ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੁਕਾਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਇੰਝ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੌ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਿਭਿਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਰੂਰੂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਓਟ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਜਨਸਂਬਾਧਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ। ਕृष੍ਣਯਾਨੁਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨृਵੀਰੌ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਘਨੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ। ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਸੋਚਣੇ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ਕਾਲੇ ਚ ਲਿਙ੍ਘਿਤੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਏ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਮਾਯਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸੁਘੋਰੈਰ੍ਦृਢਵੈਰਿਭਿਃ। ਵਿਪਰੀਤਂ ਮਤਂ ਜਾਤਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਿੱਦੀ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਮਨ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸਂ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਵृਤਾ ਪृਥਾ। ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਜਨਪ੍ਰਾਯੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ ਮੇਘਸਂਪ੍ਲੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਦਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਮਹਤ੍ਯਥਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਘਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਵृਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਬਾਦਲਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਪਾਰ੍ਥੌ ਪृਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੌ। ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯਥਾਵੇਦਯਤਾਂ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਕੁਟੀਗਤਾ ਸਾ ਤ੍ਵਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਕष੍ਟਂ ਮਯਾ ਭਾषਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਹ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।' ਪਰ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ।'
ਸਾऽਧਰ੍ਮਭੀਤਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਾਮ੍। ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਪਜਗਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਚੇਦਮ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਕੁੰਤੀ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਇਯਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ- ਸ੍ਤਵਾਨੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਮਯਿ ਸਂਨਿਸृष੍ਟਾ। ਯਥੋਚਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾऽਪਿ ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇਤਿ ਨृਪ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ', ਪਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਕਥਂ ਨਾਨृਤਮੁਕ੍ਤਮਦ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮृषਭ ਬ੍ਰਵੀਹਿ। ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਮਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚੋਪਵਰ੍ਤੇਤ ਨ ਵਿਭ੍ਰਮੇਚ੍ਚ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨृਵੀਰੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜਾ। ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਧਨੰਜੈਅ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ਼ੋਭਿष੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ। ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤਾਮਗ੍ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਸਾਹ ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਃ
ਫਾਲਗੁਨ, ਤੂੰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕੇਗੀ। ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਬਾਲੀਏ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹੱਥ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜ।
ਮਾ ਮਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਧਰ੍ਮਭਾਜਂ ਕृਥਾ ਨ ਧਰ੍ਮੋऽਯਮਸ਼ਿष੍ਟਦृष੍ਟਃ। ਭਵਾਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤੋऽਯਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਾ। ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ, ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।