ਆਕਾਰਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਯੋਧਯਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਹ੍ਯਵਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਉਣਗਲਚੁੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਨਾਯੋਧਯਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ਵੈ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਬਾਣੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਰਾਜਾਨਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਤਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਂ ਸ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਮ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸਹਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚ ਧਨੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤਃ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੋਸਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਕਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਃ। ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਬਲੇਨ ਵੈ
ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਬੇਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਕੌਰਵ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਦੁਃਸਹੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੈ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਰਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਬਲੌ
ਦੁਸ਼ਾਹਸ ਤੇ ਨਕੁਲ ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕ੍ਰੂਰਤਾ। ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ! ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।'
ਦ੍ਵਾਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਕ੍ਰੂਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੌ ਬਲੇ। ਯੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਨਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
'ਇਥੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਥ ਕੌਰਵਾਃ। ਜਹृषੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਥਾऽਤਿष੍ਠਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫੇਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ। ਵਿਜਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਰਣ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਚਾਪਯਾਤੇ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇ ਰਣਾਤ੍।' ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਵਿਮੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੌ। ਵਿਜ੍ਞਾਯੇਤਾਂ ਕ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨੌ ਕ੍ਵਨਿਵਾਸੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।'
ਕੋ ਹਿ ਰਾਧਾਸੁਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਰਾਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਦੇ।
ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਕੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਥਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੈਵ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾਂਵਰਮ੍। ਬਲਦੇਵਾਦृਤੇ ਵੀਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਜਾਂ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵੀਰਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਵਾऽਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਹਾਰੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਵृਤਾਤ੍
ਵੀਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਐਸੇ ਜੰਗੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜੰਗ ਛੱਡੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਾਪਰਾਧਾऽਪਿਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਅਥੈਨਾਨੁਪਲਭ੍ਯੇਹ ਪੁਨਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਹਰ ਵੇਲੇ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਅਥਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਂਯੁਗੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੌ ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਃ। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹੀਪਤੀਂਸ੍ਤਾ- ਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਬ੍ਧੇਤ੍ਯਨੁਨੀਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁੜੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਯਥਾਵਾਸਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰੋ ਰਙ੍ਗਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਾ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੁਕਾਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਇੰਝ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੌ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਿਭਿਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਰੂਰੂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਓਟ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਜਨਸਂਬਾਧਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ। ਕृष੍ਣਯਾਨੁਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨृਵੀਰੌ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਘਨੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵੋਦਿਤੌ। ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਸੋਚਣੇ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ਕਾਲੇ ਚ ਲਿਙ੍ਘਿਤੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਏ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਮਾਯਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸੁਘੋਰੈਰ੍ਦृਢਵੈਰਿਭਿਃ। ਵਿਪਰੀਤਂ ਮਤਂ ਜਾਤਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ਿੱਦੀ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਮਨ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।