ਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਭ੍ਯਹਨਚ੍ਛਰੈਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣੋऽਦਾਵਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਬਹਿਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਾऽਜਯ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਲ੍ਯਵृਕੋਦਰੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅਜੈਯ ਤੀਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਲਿਨੌ ਯੁਦ੍ਧਸਂਪਨ੍ਨੌ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤੌ ਤੁ ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗਜੌ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਯੋਰਭ੍ਯਾਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਦਬਾਉਣ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਚਕਰ੍षਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਘੋਰੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਯੋਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪਾषਾਣਸਂਪਾਤਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੌ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਪਰ੍ਯਕਰ੍षਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੁੰਮਕੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਹਵੇ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਨਾਵਧੀਦ੍ਬਲਿਨਂ ਬਲੀ
ਉਥੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਤਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇ। `ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪਰਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕਰਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਸਮੂਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਜਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮਂ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਕਾਰਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਯੋਧਯਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਹ੍ਯਵਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਉਣਗਲਚੁੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਨਾਯੋਧਯਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ਵੈ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਬਾਣੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਰਾਜਾਨਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਤਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਂ ਸ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਮ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸਹਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚ ਧਨੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤਃ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੋਸਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਕਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਃ। ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਬਲੇਨ ਵੈ
ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਬੇਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਕੌਰਵ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਦੁਃਸਹੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੈ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਰਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਬਲੌ
ਦੁਸ਼ਾਹਸ ਤੇ ਨਕੁਲ ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕ੍ਰੂਰਤਾ। ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ! ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।'
ਦ੍ਵਾਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਕ੍ਰੂਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੌ ਬਲੇ। ਯੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਨਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਵਯਮ੍
'ਇਥੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਥ ਕੌਰਵਾਃ। ਜਹृषੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਥਾऽਤਿष੍ਠਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫੇਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ। ਵਿਜਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਰਣ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਚਾਪਯਾਤੇ ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇ ਰਣਾਤ੍।' ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਧ੍ਵਿਮੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੌ। ਵਿਜ੍ਞਾਯੇਤਾਂ ਕ੍ਵਜਨ੍ਮਾਨੌ ਕ੍ਵਨਿਵਾਸੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।'
ਕੋ ਹਿ ਰਾਧਾਸੁਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਰਾਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਦੇ।
ਕृष੍ਣਾਦ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਕੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਥਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੈਵ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾਂਵਰਮ੍। ਬਲਦੇਵਾਦृਤੇ ਵੀਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਜਾਂ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵੀਰਾਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਵਾऽਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਤਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਹਾਰੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਵृਤਾਤ੍
ਵੀਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਐਸੇ ਜੰਗੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜੰਗ ਛੱਡੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।