ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਸੇ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਹਚਾਣ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਮਾਮਾਹਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀਪਤੇਃ। ਪੁਮਾਨ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾ ਸਮਰੇ ਮਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍
ਜਦ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਗੈਰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਣ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਨਾਸ੍ਮਿ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਕਰਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪੌਰਨ੍ਦਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿष੍ਠਿਤੋਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਤੇ ਪੌਰੰਦਰ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵੀਰ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ। `ਨਿਰ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੀਰ; ਤੂੰ ਵੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਨ੍ਦਧੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਤਥਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਣਂ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਛਿਨ੍ਨਛਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ਰੈਰਤੀਵ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪਲਾਯਨਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ; ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਭ੍ਯਹਨਚ੍ਛਰੈਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣੋऽਦਾਵਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਬਹਿਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਾऽਜਯ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਲ੍ਯਵृਕੋਦਰੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅਜੈਯ ਤੀਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਲਿਨੌ ਯੁਦ੍ਧਸਂਪਨ੍ਨੌ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤੌ ਤੁ ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗਜੌ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਯੋਰਭ੍ਯਾਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਦਬਾਉਣ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਚਕਰ੍षਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਘੋਰੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਯੋਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪਾषਾਣਸਂਪਾਤਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੌ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਪਰ੍ਯਕਰ੍षਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੁੰਮਕੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਹਵੇ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਨਾਵਧੀਦ੍ਬਲਿਨਂ ਬਲੀ
ਉਥੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਤਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇ। `ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪਰਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕਰਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਸਮੂਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਜਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮਂ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਕਾਰਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਯੋਧਯਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਹ੍ਯਵਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਉਣਗਲਚੁੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਨਾਯੋਧਯਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ਵੈ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਬਾਣੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ ਰਾਜਾਨਂ ਯਤ੍ਨਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਤਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੌਘੈਸ੍ਤਂ ਸ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣਮ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸਹਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚ ਧਨੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤਃ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੋਸਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰ੍ਮ ਚ
ਸਹਦੇਵ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਕਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਃ। ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਮਿਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਬਲੇਨ ਵੈ
ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਬੇਬਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਕੌਰਵ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਦੁਃਸਹੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤੈ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਰਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਬਲੌ
ਦੁਸ਼ਾਹਸ ਤੇ ਨਕੁਲ ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕ੍ਰੂਰਤਾ। ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ! ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।'